13 Απριλίου 2018

first-aid-kit-500x500Οι μυοσκελετικές κακώσεις στα παιδιά είναι αρκετά συχνές καθ’όλη τη διάρκεια του χρόνου. Τόσο κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, όσο και κατά τους θερινούς μήνες, τα παιδιά αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό τραυματιών που επισκέπτονται το τμήμα επειγόντων περιστατικών στα νοσοκομεία. Η ολοένα αυξανόμενη ενασχόληση των παιδιών  με αθλητικές δραστηριότητες (κατα τους χειμερινούς μήνες) οδηγεί σε συχνούς τραυματισμούς.Τους καλοκαιρινούς μήνες απο την άλλη η ελευθερία άθλησης και διασκέδασης έχει σαν αποτέλεσμα πολύ συχνά δυσάρεστους τραυματισμούς  τόσο για το παιδί,όσο και για τους γονείς. Αξίζει να σημειωθεί πως οι τυχαίοι τραυματισμοί είναι η συχνότερη αιτία θανάτου στον αναπτυγμένο κόσμο για τα παιδιά με ηλικία μεγαλύτερη του ενός έτους.

Σε τι διαφέρει η κάκωση του μυοσκελετικού στα παιδιά από τους ενήλικες;

Η ιδιαιτερότητα του παιδιατρικού τραύματος είναι συνυφασμένη με τις ιδιότητες του αναπτυσσόμενου σκελετού. Το παιδί αναπτύσεται,και το μυοσκελετικό του σύστημα διαθέτει την  ικανότητά να αποκαθιστά τη βλάβη σε πολλές περιπτώσεις εντυπωσιακά. Απο την άλλη η αντιμετώπιση του μυοσκελετικού τραύματος στα παιδιά διέπεται από συγκεκριμένες αρχές που πολύ συχνά διαφέρουν από αυτές των ενηλίκων, σε τέτοιο βαθμό ώστε να διαφοροποιείται σοβαρά και η αντιμετώπισή τους.

Τα κατάγματα στα παιδιά διαφέρουν αρκετά από αυτά των ενηλίκων κυρίως λόγω των ανατομικών οστικών διαφορών.

Πιό συγκεκριμένα τα οστά των παιδιών έχουν

  • Πολύ δυνατό περιόστεο (μεμβράνη που περικλείει το οστούν)
  • Παρουσία χόνδρινων πυρήνων οστεοποίησης στα οστά
  • Πολλές χόνδρινες νησίδες στα άκρα των οστών από τις οποίες αναπτύσσονται και οι οποίες ονομάζονται επιφύσεις

Ποιες είναι οι συχνότερες κακώσεις του μυοσκελετικού στα παιδιά;child-10

Κακώσεις και κατάγματα (σπασίματα) οστών μπορούν να συμβούν σε όλα σχεδόν τα οστά του παιδιού. Εδώ πρέπει να διαχωρίσουμε το τραύμα που προέρχεται από χαμηλής ενέργειας κακώσεις (όπως τον αθλητισμό, απλές πτώσεις στο έδαφος, ποδόσφαιρο) από το τραύμα υψηλής ενέργειας (τροχαίο ατύχημα, πτώσεις από ύψος) που συνήθως συμβαίνει σε λίγο μεγαλύτερα παιδιά (13-14 ετών).

Στις κακώσεις χαμηλής ενεργείας παρατηρούμε συχνά  κατάγματα κλείδας, βραχιονίου οστού, αγκώνα, οστών αντιβραχίου (πήχυ), πηχεοκαρπικής άρθρωσης (που είναι πολύ συχνές κακώσεις στα παιδιά), κατάγματα και κακώσεις μαλακών μορίων γύρω από το γόνατο και κακώσεις της ποδοκνημικής άρθρωσης και του ποδιού.

Οι κακώσεις υψηλής ενέργειας αντίθετα μπορούν να εμπλέξουν κάθε μέρος του μυοσκελετικού χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και τη σπονδυλική στήλη, τη λεκάνη, το μηριαίο και την κνήμη, με συνέπεια πολλές φορές ακόμα και τον κίνδυνο της ζωής του παιδιού. Φυσικά στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται γρήγορη διακομιδή και αντιμετώπιση του παιδιού σε εφημερεύον κατάλληλο νοσοκομείο.

Από τις παραπάνω κακώσεις θα ήθελα να τονίσω ιδιαίτερα αυτές που αφορούν την άρθρωση του αγκώνα , του γόνατος, καθώς και τα κατάγματα του πήχυ, λόγω του γεγονότος ότι στους τραυματισμούς αυτούς εμπλέκονται  συχνά αγγεία και νεύρα.Κάτι τέτοιο ενέχει σοβαρό κίνδυνο για τη βιωσιμότητα και τη λειτουργικότητα του σκέλους, εάν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα και σωστά.

Ποιοί είναι οι συχνότεροι τύποι ατυχήματος στο σπίτι;

Η πτώση αποτελεί τον πιο κοινό τύπο ατυχήματος στο σπίτι καθώς το ήμισυ των ατυχημάτων συνδέεται με πτώσεις.Την λίστα με τα συχνότερα αίτια ατυχήματος συμπληρώνουν ο πνιγμός,  τα εγκαύματα, η δηλητηρίαση και τα ατυχήματα με σπασμένα γυαλιά.

Πού και πότε συμβαίνουν συχνότερα τα ατυχήματα;

Ατυχήματα μπορεί να συμβούν οπουδήποτε μέσα και γύρω από το σπίτι, αλλά τα πιο κοινά σημεία περιλαμβάνουν την κουζίνα, το μπάνιο και τις σκάλες. Ατυχήματα στην κουζίνα και στις σκάλες είναι συχνά τα πιο σοβαρά. Τα περισσότερα ατυχήματα συμβαίνουν αργά το απόγευμα και νωρίς το βράδυ, τους καλοκαιρινούς μήνες,τα Σαββατοκύριακα και κατά τη διάρκεια των σχολικών διακοπών.

Προληπτικά μέτρα για λιγότερα ατυχήματα.child-8

Καλό είναι οι γονείς να φροντίσουν ώστε το σπίτι να είναι όσο το δυνατόν ασφαλέστερο. Οι γονείς οφείλουν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία να αναγνωρίζουν τους κινδύνους και να προφυλάσσονται από αυτούς. Ένας δεκάλογος μέτρων που πρέπει να εφαρμόζονται πιστά σε κάθε σπίτι, όπως αυτός έχει οριστεί από την Εταιρεία Αντιμετώπισης Παιδικού Τραύματος είναι:

1.Προσοχή στα αιχμηρά και κοφτερά αντικείμενα (π.χ. μαχαίρια, ψαλίδια, βελόνες και εργαλεία).Πρέπει να φυλάγονται εκεί που δεν τα φτάνουν τα παιδιά.

2. Πρέπει να κάνουμε τις μπαλκονόπορτες ορατές, βάζοντας αυτοκόλλητα στο σωστό ύψος. Υπάρχει και διαφανές αυτοκόλλητο υλικό για την επικάλυψη οποιασδήποτε γυάλινης επιφάνειας προς αποφυγή σοβαρού τραυματισμού σε περίπτωση ατυχήματος.

3. Πρέπει να χρησιμοποιούμε πρίζες ασφαλείας ή καλύμματα στις υπάρχουσες.

4. Δεν αφήνουμε ποτέ τα παιδιά μόνα στην μπανιέρα, ούτε λεπτό. Συμπληρωματικά θα πρέπει να τοποθετούμε αυτοκόλλητο τάπητα προς αποφυγή πτώσης μέσα στην μπανιέρα.

5. Πρέπει να φυλάμε  όλα τα απορρυπαντικά, φάρμακα, φυτοφάρμακα, μπογιές και διαλυτικά σε σημεία που  δεν τα βλέπουν και δεν τα φτάνουν τα παιδιά.

6. Ποτέ δεν αφήνουμε μόνα τους τα παιδιά κοντά σε αναμμένο τζάκι, σόμπα ή άλλη καυτή επιφάνεια.child-6

7. Χρησιμοποιούμε τα πίσω μάτια στην κουζίνα και το χερούλι της κατσαρόλας ποτέ δεν πρέπει να εξέχει.

8. Κρύβουμε πάντα τις πλαστικές σακούλες εκεί που δεν τις βρίσκουν τα παιδιά.

9. Ποτέ δεν αφήνουμε μικροαντικείμενα εκεί που τα φτάνουν μικρά παιδιά και μπορεί να τα βάλουν στο στόμα.

10. Ποτέ δεν αφήνουμε τα παιδιά μόνα σε μπαλκόνια και ταράτσες. Θα πρέπει να φροντίσουμε να υπάρχουν σωστά κάγκελα.

Τα παιδιά είναι περίεργα και αυτό το χαρακτηριστικό τους μπορεί να τους οδηγήσει σε συμπεριφορές που αυξάνουν την πιθανότητα ατυχήματος. Ο τύπος των ατυχημάτων που συμβαίνουν στα παιδιά εντός σπιτιού συνδέεται με την ηλικία και το επίπεδο ανάπτυξής τους. Τους πρώτους μήνες ζωής τα μωρά είναι σε θέση να κυλήσουν και να πέσουν από ύψος, πχ από τη θέση αλλαγής πάνας. Καθώς μεγαλώνουν (φτάνοντας την ηλικία των έξι μηνών έως ενός έτους), είναι σε θέση να σταθούν, να καθίσουν, να ανιχνεύσουν και να βάλουν πράγματα στο στόμα τους.Αργότερα τα παιδιά μεγαλώνοντας μπορούν να περπατούν και να κινούνται, να ανεβαίνουν σε καρέκλες  και να προσεγγίζουν αντικείμενα που είναι πιο ψηλά. Με τη αίσθηση ελευθερίας και αυτονομίας  τα μικρά παιδιά μπορούν να κινηθούν γρήγορα με αποτέλεσμα τα ατυχήματα να συμβαίνουν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.child-injury-accident

Τα παιδιά έχουν την τάση να εξερευνούν τα πάντα γύρω τους και να θέλουν να δοκιμάσουν ότι βρουν μπροστά τους. Έτσι, αυξάνεται η πιθανότητα ατυχήματος ή τραυματισμού.Σημαντικότερο όλων είναι η πρόληψη έτσι ώστε να ελαχιστοποιήσουμε κάθε πιθανότητα πρόκλησης ατυχήματος ή τραυματισμού. Σε περίπτωση όμως που συμβεί το ατύχημα, με ψυχραιμία αντιμετωπίστε το γρήγορα, αποτελεσματικά και με ασφάλεια.

Παρ’όλα τα προληπτικά μέτρα, μπορεί  και πάλι να συμβεί τραυματισμός, οπότε πρέπει ως μεγαλύτεροι εμείς να είμαστε οπλισμένοι τόσο με ψυχραιμία, όσο και με βασικές γνώσεις αντιμετώπισης του νεαρού τραυματία.

Τι πρέπει να κάνουμε στον τόπο του ατυχήματος για το παιδί που έχει σπασμένο χέρι ή πόδι;child-1child-9

Πολύ σημαντικό είναι να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας απέναντι σε ένα παιδί που κλαίει, πονάει και φοβάται.Αποφεύγεται τις  άσκοπες κινήσεις και μετακινήσεις που προκαλούν περισσότερο πόνο.

Ναρθηκοποίηση του τραυματισμένου σκέλους είναι η καλύτερη αντιμετώπιση, π.χ. τυλίγοντας το πόδι ή το χέρι με μια χοντρή εφημερίδα, ή τοποθετώντας ένα κομμάτι ξύλου ως νάρθηκα. Σε περίπτωση που υπάρχει ανοικτό τραύμα που αιμορραγεί, αρκεί μόνο η επίδεση με καθαρές γάζες και τύλιγμα με ελαστικό επίδεσμο.

 

Η χρήση  πάγου είναι ένα πολύ σημαντικό μέσο για τον περιορισμό του οιδήματος (πρηξίματος) και του πόνου, με την προϋπόθεση ότι δε θα εφαρμοσθεί στο γυμchild-11νό δέρμα. Φυσικά όλες οι παραπάνω ενέργειες θα ακολουθηθούν από την ασφαλή μεταφορά του μικρού μας τραυματία στο εφημερεύον παιδο-ορθοπαιδικό τμήμα, όπου θα γίνει και η οριστική φροντίδα του τραυματία.

Γιατί το παιδικό τραύμα απαιτεί ειδική διαχείριση;

Γιατί ένα τραύμα στο παιδί μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό της Αναπτυξιακής (Αυξητικής) Πλάκας.Η αναπτυξιακή πλάκα είναι η περιοχή στα άκρα των μακρών οστών, στα αναπτυσσόμενα παιδιά και τους έφηβους.Σε ορισμένα ατυχήματα και τραυματισμούς, που αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά και τους έφηβους, μπορεί να υποστεί βλάβη και η αναπτυξιακή πλάκα των οστών τους.

Το κάθε μακρό οστό έχει δύο τουλάχιστον αυξητικές πλάκες,μία στο κάθε άκρο του.

Στα μακρά οστά του σώματος περιλαμβάνονται:

  • τα μακρά οστά του χεριού και των δαχτύλων
  • τα δύο οστά του βραχίονα (η κερκίδα και η ωλένη)
  • το οστό του ανώτερου μηρού (το μηριαίο οστό)
  • τα οστά του κατώτερου μηρού (κνήμη και περόνη)
  • τα οστά του ποδιού (τα μετατάρσια και οι φάλαγγες)

Η αναπτυξιακή πλάκα είναι το πιο αδύναμο τμήμα των οστών.

Όλα τα μακρά οστά έχουν μια περιοχή που καλείται επίφυση και αποτελεί το στρογγυλεμένο άκρο του οστού. Το μακρύ μεσαίο τμήμα του οστού είναι η διάφυση (ή στέλεχος). Η περιοχή στην οποία το άκρο του οστού είναι πλατύτερο αποτελεί την μετάφυση.

Στα αναπτυσσόμενα παιδιά, οι αναπτυξιακές πλάκες βρίσκονται μεταξύ της μετάφυσης και της επίφυσης, στο άκρο των μακρών οστών και διαθέτουν την ικανότητα να αυξάνουν σε μήκος. Είναι κατασκευασμένοι από αρθρικό χόνδρο – ένα ελαστικό και εύκαμπτο υλικό, και αποτελούν την ποιο αδύναμη περιοχή του αναπτυσσgrowthplate2όμενου σκελετού. Συγκεκριμένα η αυξητική πλάκα είναι ποιο αδύναμη και από τους συνδέσμους και τους τένοντες.

Όταν ολοκληρωθεί η σωματική ανάπτυξη των παιδιών, κάπου στην διάρκεια της εφηβείας και ολοκληρωθεί η σκελετική ωρίμανση, η αυξητική πλάκα που καθορίζει το μελλοντικό μήκος και σχήμα του τελικού οστού, οστεοποιείται, και η επίφυση συγχωνεύεται με την μετάφυση, για τον τελικό σχηματισμό του ολοκληρωμένου οστού.

Τα κορίτσια έχουν την τάση να φθάνουν στην σκελετική ωρίμανση νωρίτερα από τα αγόρια. Οι αυξητικές πλάκες των κοριτσιών κλείνουν γύρω στην ηλικία των 13 έως 15 ετών και των αγοριών στην ηλικία των 15 έως 17 ετών. Σε αυτή την διαφορά αποδίδεται και το γεγονός ότι τα κατάγματα της αυξητικής πλάκας, που αντιπροσωπεύουν το 15% περίπου του συνόλου των καταγμάτων της παιδικής ηλικίας ,συμβαίνουν δύο φορές συχνότερα στα αγόρια από τα κορίτσια. Η μεγαλύτερη συχνότητα των καταγμάτων της αυξητικής πλάκας παρατηρείται στην ηλικία των 14 έως 16 ετών για τα αγόρια και των 11 έως 13 ετών για τα κορίτσια.
Γιατί τα κατάγματα στην αυξητική πλάκα είναι συχνά και επικίνδυνα στα παιδιά;

Προτού ολοκληρωθεί η σωματική ανάπτυξη, οι αυξητικές πλάκες είναι ευάλωτες στον κίνδυνο του κατάγματος τους. Για παράδειγμα, σε ένα αναπτυσσόμενο παιδί, ένας σοβαρός τραυματισμός είναι πιθανότερο να προκαλέσει βλάβη της αυξητικής πλάκας από το να προκαλέσει βλάβη στους συνδέσμους, που σταθεροποιούν την άρθρωση. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι ένας τραυματισμός που μπορεί να προκαλέσει στον ενήλικα ένα απλό διάστρεμμα, σε ένα παιδί μπορεί το διάστρεμμα να συνοδεύεται συχνά και από βλάβη της αυξητικής πλάκας.

Οι τραυματισμοί της αυξητικής πλάκας –συμβαίνουν συχνά στα ανταγωνιστικά αθλήματα, όπως είναι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, ή την γυμναστική, ή είναι αποτέλεσμα ορισμένων, ψυχαγωγικού χαρακτήρα, σωματικών δραστηριοτήτων, όπως είναι: η ποδηλασία, το σκι, ή το σκέιτμπορντ.

Ωστόσο, αξίζει να αναφερθεί ότι δυστυχώς η τελική επίπτωση του κατάγματος της αυξητικής πλάκας στην ανάπτυξη του οστού, μπορεί να μην γίνει εμφανής για ένα και πλέον έτος μετά τον τραυματισμό. Συνεπώς αυτά τα κατάγματα θα πρέπει να παρακολουθούνται από τον παιδίατρο επί 12 έως 18 μήνες, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι δεν έχει συμβεί καμία βλάβη στην ανάπτυξη του παιδιού.

Τα περισσότερα κατάγματα της αυξητικής πλάκας επουλώνονται χωρίς καμία μόνιμη επίπτωση. Το αν θα συμβεί μια στασιμότητα της ανάπτυξης θα εξαρτηθεί από την παρασχεθείσα θεραπεία, και τους ακόλουθους,κατά φθίνουσα σειρά σπουδαιότητας -παράγοντες :

  • Την σοβαρότητα του τραυματισμού. Εφόσον ο τραυματισμός διακόψει την παροχή του αίματος στην επίφυση, η ανάπτυξη του άκρου μπορεί να παρακωλυθεί. Η αυξητική πλάκα όταν έχει μετατοπιστεί, θρυμματιστεί, ή συντριβεί, μπορεί να κλείσει πρόωρα, σχηματίζοντας μια οστεώδη γέφυρα ή “μπάρα”. Σε αυτή την κατάσταση ο κίνδυνος αναχαίτισης της ανάπτυξης του οστού είναι μεγαλύτερος. Ένα ανοιχτό τραύμα με την ρήξη του δέρματος ενέχει τον κίνδυνο της μόλυνσης, η οποία μπορεί να καταστρέψει την αυξητική πλάκα.
  • Την ηλικία του παιδιού. Σε ένα παιδί μικρότερης ηλικίας, τα οστά έχουν να διανύσουν μεγαλύτερο χρόνο, για την τελική τους αύξηση. Συνεπώς, η στασιμότητα της ανάπτυξής τους μπορεί να είναι ποιο σοβαρή και να χρειάζεται στενότερη και διαρκέστερη παρακολούθηση. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι τα νεαρότερα οστά διαθέτουν μια μεγαλύτερη ικανότητα επούλωσης.
  • Το ποια αυξητική πλάκα έχει τραυματιστεί. Ορισμένες αυξητικές πλάκες, όπως είναι εκείνες που βρίσκονται στην περιοχή του γόνατος, συμμετέχουν περισσότερο από άλλες στην εκτεταμένη ανάπτυξη των οστών.
  • Τον τύπο του κατάγματος.
    Οι συχνότεροι τραυματισμοί κατά την παιδική ηλικία οφείλονται σε κακώσεις κατά την διάρκεια οργανωμένης άσκησης ή του παιχνιδιού.

first-aid-2

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στην αναγκαιότητα να υπάρχει σε κάθε σπίτι και σε κάθε αυτοκίνητο ένα κουτί πρωτων βοηθειών με απλά αλλα σημαντικά υλικά.

Τι πρέπει να περιέχει ένα κουτί πρώτων βοηθειών 

  • Αποστειρωμένες γάζες σε διαστάσεις 5χ5 και 10χ10 εκ
  • Ελαστικούς επιδέσμους, διαστάσεων 5, 10 και 15 εκ
  • Βαζελινούχα επιθέματα
  • Αντισηπτικό δέρματος και ιστών, για παράδειγμα σπρέι Octenisept
  • Αυτοκόλλητα επιθέματα, πχ Hansaplast
  • Αυτοκόλλητες ταινίες Steristrips

 

 

 

 

11 Απριλίου 2018

Η εγκυμοσύνη αποτελεί αναμφισβήτητα μια συναρπαστική φάση στη ζωή μιας γυναίκας. Ως διαδικασία συνεπάγεται ποικίλες αλλαγές στο σώμα της εγκύου οι οποίες και ενδέχεται να προκαλέσουν διαφορετικής έντασης πόνους.

Παρατηρούμε επίσης τις τελευταίες δεκαετίες μια διαρκώς αυξανόμενη τάση στον μέσο όρο ηλικίας των γυναικών που αποφασίζουν να τεκνοποιήσουν (η οποία οφείλεται κυρίως σε οικονομικούς, επαγγελματικούς και διάφορους κοινωνικούς παράγοντες).Η καθυστέρηση αυτή υποδηλώνει αυτομάτως την ανεπάρκεια του σωματος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μίας εγκυμοσύνης, καθώς το επίπεδο προσαρμοστικότητας του σώματος μειώνεται αισθητά με την αύξηση της ηλικίας των γυναικών.
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τους πρώτους μήνες μετά τον τοκετό, οι αλλαγές που διενεργούνται στο γυναικείο σώμα είναι δραστικές και περισσότερο εμφανείς στο μυοσκελετικό σύστημα. Η απότομη αύξηση βάρους σε συνδυασμό με τη σταδιακή αλλαγή στη στάση του σώματος (ως αποτέλεσμα της χαλάρωσης των συνδέσμων), καθώς και η ταχεία επαναφορά του σώματος της μητέρας στην αρχική του κατάσταση, αφού γεννηθεί το βρέφος, είναι λογικό να προκαλούν δυσλειτουργίες και πιέσεις στο σώμα της γυναίκας.

Οι μυοσκελετικοί πόνοι που παρουσιάζονται κατα την διάρκεια μιας εγκυμοσύνης κάνουν συνήθως την εμφάνιση τους στο τελευταίο τρίμηνο της κύησης. Η βασική τους αιτία είναι το αναπτυσσόμενο έμβρυο , το οποίο καταλαμβάνει όλο και  pain-3 στην κοιλιά. Για να δημιουργηθεί επαρκής χώρος για το έμβρυο η φύση παράγει στο σώμα συγκεκριμένες ορμόνες οι οποίες χαλαρώνουν τους συνδέσμους και τις αρθρώσεις. Απο την άλλη η αύξηση του βάρους της μητέρας συνεπάγεται την αλλαγή στο κέντρο βάρους της σπονδυλικής στήλης με αποτέλεσμα το μυοσκελετικό σύστημα να προσπαθεί να προσαρμοστεί. Οι αλλαγές αυτές είτε άμεσα είτε έμμεσα συνδέονται με τους διάφορους πόνους στα οστά ,τους συνδέσμους,τους μύες και τις αρθρώσεις.

Ποιές περιοχές όμως επιβαρύνονται περισσότερο στο σώμα της εγκύου και γιατί;

Στο μυοσκελετικό σύστημα της εγκύου προβλήματα όπως η χαμηλή οσφυαλγία και οι πόνοι στα ισχία είναι οι περισσότερο συχνοί. Είναι εντονότεροι συνήθως στη τελευταία φάση της εγκυμοσύνης κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου.Η πρόσθια μετατόπιση της μεγενθυμένης πλέον μήτρας αλλάζει το κέντρο βάρους της εγκύου, αυξάνοντας τη φυσιολογική οσφυική λόρδωση.Η αύξηση των ορμονών κυρίως της προγεστερόνης προκαλεί χαλάρωση συνδέσμων και αρθρώσεων. Η αύξηση του μεγέθους των μαστών επίσης επηρεάζει τη θέση του βάρους του σώματος και το αυξημένο βάρος τους, μπορεί να προκαλέσει πόνους ψηλά στη ράχη ή στους ώμους.

  • Οσφυαλγίαpain-6

Η αλλαγή του κέντρου βάρους της εγκύου που οφείλεται στην ανάπτυξη του εμβρύου και την αύξηση του μεγέθους της κοιλιάς καταπονεί τους μύες, οι οποίοι πρέπει να δουλέψουν εντονότερα για να στηρίξουν το επιπλέον βάρος της γυναίκας. Παράλληλα αλλάζει η ευθυγράμμιση της σπονδυλικής στήλης, η οποία δημιουργεί βράχυνση στους θωρακικούς μύες, προκαλώντας έτσι αυξημένη καταπόνηση στους μύες του αυχένα, των ώμων και της πλάτης. Εάν οι μύες σε αυτές τις περιοχές δεν δυναμώσουν, τα φορτία, οπότε και ο πόνος, θα μεταφερθούν σταδιακά στη μέση.

 

  • Ισχιαλγία

Ισχιαλγία ονομάζεται κάθε είδους πόνος και σύνολο συμπτωμάτων κατα μήκος του ισχιακού νεύρου.Υπάρχουν δύο ισχιακά νεύρα στο σώμα. Και τα δύο προέρχονται από την κατώτερη μοίρα της σπονδυλικής στήλης και πορεύονται στα κάτω άκρα. Στην εγκυμοσύνη όταν η διογκωμένη μήτρα ασκεί πίεση σε αυτά τα νεύρα, μπορεί να προκαλέσει προοδευτικά πόνο, καυσαλγία και μουδιάσματα στους γλουτούς,στους μηρούς και κατα μήκος του ποδιού.

 

  • Αστάθεια των αρθρώσεων της λεκάνηςpain-14

Τα οστά της λεκάνης συνδέονται μεταξύ τους με την ηβική σύμφυση μπροστά και με το ιερό οστό πίσω. Στα σημεία σύνδεσης υπάρχουν σύνδεσμοι, οι οποίοι χαλαρώνουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης εξαιτίας της επίδρασης της ρελαξίνης. Υπέρμετρη χαλάρωση αυτών των συνδέσμων προκαλεί πόνους που εμφανίζονται στο τέλος της κύησης και μετά τον τοκετό.

 

  • Δυσλειτουργία ηβικής σύμφυσης

Συνήθως εμφανίζεται από το δεύτερο τρίμηνο της κύησης. Προκαλεί πόνο στην πρόσθια περιοχή της λεκάνης, στο κάτω τμήμα του εφηβαίου.pain-13

  • Διάσταση της ηβικής σύμφυσης

Τα δύο ηβικά οστά ενώνονται μεταξύ τους μπροστά στην ηβική σύμφυση. Φυσιολογικά υπάρχει ανάμεσά τους ένα κενό 4 έως 5 χιλιοστών. Στην εγκυμοσύνη το κενό αυτό μπορεί να αυξηθεί κατά 2 με 3 χιλιοστά. Η αύξηση του κενού αυτού πέραν των 10 χιλιοστών προκαλεί έντονο πόνο στην περιοχή.

  • Πόνος στις ιερολαγόνιες αρθρώσειςpain-16

Οι αρθρώσεις αυτές βρίσκονται πίσω, στα πλάγια της μέσης. Φυσιολογικά δεν υπάρχει καμία κίνηση σε αυτές τις αρθρώσεις. Σε περίπτωση όμως που οι ορμονικές μεταβολές στη διάρκεια της εγκυμοσύνης προκαλέσουν μεγάλη χαλάρωση, εμφανίζεται μία μικροκίνηση στις ιερολαγόνιες αρθρώσεις, η οποία είναι αρκετά επώδυνη.

  • Πόνος στα γόνατα και τους αστραγάλους

Σε αυτές pain17τις αρθρώσεις, ο πόνος είναι το αποτέλεσμα της αύξησης του βάρους της εγκύου και κατά συνέπεια τη μεγαλύτερη καταπόνησή τους.Στα γόνατα πρόκειται κυρίως για πόνο από την επιγονατιδομηριαία άρθρωση, πρόβλημα που επιτείνεται από την αύξηση βάρους και την έλλειψη άσκησης.Συνήθως οι γυναίκες είχαν μικρές ενοχλήσεις μπροστά στα γόνατά τους και πριν την εγκυμοσύνη τους.

  • Πόνος στους καρπούς

Η κατακράτηση υγρών που συμβαίνει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αυξάνει την πίεση σε χώρους-κανάλια οπου διέρχονται νεύρα και προκαλόνται συμπτώματα απο την πίεση.Μία τέτοια πάθηση είναι το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα που προκαλεί πόνους στην άρθρωση του καρπού απο πίεση στο μέσο νεύρο λόγω διαταραχής στο ισοζύγιο των υγρών του σώματος κατα την εγκυμοσύνη.

  • Άλγος του στρογγύλου συνδέσμου της μήτρας:

Χαρακτηρίζεται από έναν παλλόμενο πόνο στο ισχίο, τη βουβωνική χώρα και την κοιλιακή χώρα. Ο πόνος αυξάνεται με τυχόν κινήσεις ή αλλαγές στη θέση του μωρού.

Τι προκαλεί τον πόνο στο ισχίο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης;

Υπάρχουν πολλές αιτίες πόνου στα ισχία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ο πόνος εμφανίζεται κυρίως όταν χαλαρώνουν οι σύνδεσμοι που συγκρατούν τις ιερολαγόνιες αρθρώσεις, οι οποίες συνδέουν τη σπονδυλική στήλη με τη λεκάνη.

Ορμονικοί παράγοντες (ορμόνη Ρηλαξίνη)
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης παράγονται στο σώμα διάφορες ορμόνες, όπως είναι η ρελαξίνη, οι οποίες βοηθούν στη χαλάρωση των μυών και των συνδέσμων και κατά συνέπεια στη χαλάρωση των αρθρώσεων. Σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να προετοιμαστεί το σώμα ( χαλαρώνει τις πυελικές αρθρώσεις) και να διευκολυνθεί ο τοκετός. Η υπέρμετρη, όμως, χαλάρωση των αρθρώσεων μπορεί να προκαλέσει αρθραλγίες γιατί παρόλο που σκοπός της ορμονικής αυτής αλλαγής είναι η χαλάρωση των αρθρώσεων της λεκάνης, η δράση των ορμονών επηρεάζει όλες τις αρθρώσεις του σώματος.Αξίζει να σημειωθεί πως η ορμόνη αυτη πέρα απο την βασική της δράση κάνει τις έγκυες πιο ευάλωτες σε τραυματισμούς.

Αύξηση Βάρους-Πρόσληψη βάρους

Η πρόσληψη βάρους προκαλεί καταπόνηση στις αρθρώσεις και ιδιαίτερα σε αυτές που φορτίζονται. Οι αλλαγές στην κατανομή του βάρους και τη στάση στο σώμα της εγκύου που προκαλούνται από την ανάπτυξη του εμβρύου συμμετέχουν επίσης στην ανάπτυξη τέτοιων πόνων.Το επιπλέον βάρος από το αυξανόμενο κύημα μπορεί να ασκεί επιπλέον πίεση στην πυέλο προκαλώντας της στροφή και ως εκ τούτου τον πόνο.

Παροδική οστεοπόρωση του ισχίου (Transient bone marrow edema syndrome)pain-15

Είναι μια άλλη κύρια αιτία πόνου στο ισχίου που εμφανίζεται ιδιαίτερα στο δεύτερο και στο τρίτο τρίμηνο της κύησης. Η παροδική οστεοπόρωση προκαλεί προσωρινή απώλεια οστού στο άνω τμήμα του μηριαίου οστού.Η κατάσταση αυτή οδηγεί στην ξαφνική εμφάνιση πόνου στο πάσχον ισχίο η οποία εντείνεται με τη βάδιση ή τις άλλες σωματικές δραστηριότητες. Η Μαγνητική Τομογραφία (MRI) είναι συνήθως απαραίτητη για τη διάγνωση της νόσου.Η νόσος είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη και επέρχεται ίαση σε 6-8 εβδομάδες.

Λάθος στάση σώματος

Μπορεί να προκαλέσει πόνο στο ισχίο, ειδικά κατά τη διάρκεια του δεύτερου και τρίτου τριμήνου, όταν το σώμα σας δεν είναι σε τέλεια ισορροπία λόγω του βάρους του εμβρύου.

Συναισθηματικό stress και σωματική καταπόνηση

Το stress και η καταπόνηση που ακολουθούν μετά τον τοκετό, όπως επίσης ο θηλασμός και το πολύωρο κράτημα του μωρού, μπορεί να προκαλέσουν πόνους σε διάφορες αρθρώσεις. Τέτοιοι ακαθόριστοι πόνοι εμφανίζονται επίσης και στα πλαίσια του συνδρόμου της επιλόχειας κατάθλιψης.

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε επιτυχώς τις επώδυνες αυτές καταστάσεις;

Οι γυναίκες που αναζητούν τρόπους ελέγχου αυτών των επώδυνων κατάστασεων, μπορούν να αντιμετωπίσουν τους πόνους, με ένα κατάλληλο και εξατομικευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, εξισορροπόντας τις αιτίες πρόκλησης των μυοσκελετικών πόνων.Ως βασικές αιτίες θεωρούμε την αλλαγή του κέντρου βάρους του σώματος, την κακή στάση σώματος και την επιπρόσθετη καταπόνηση.
Η έγκυος πρέπει να εκπαιδευτεί να κρατά σωστή στάση, να αυξήσει τη σωματική αντοχή και τη μυϊκή δύναμη, ειδικά στους γοφούς, την πλάτη και την κοιλιά, απαλλάσσοντας την από τους συγκεκριμένους πόνους και προετοιμάζοντας το σώμα της σωστά για τον τοκετό.
Θα πρέπει να εκπαιδευτουν να εκτελούν σωστά ασκήσεις που θα συμβάλουν στην ενδυνάμωση του πυελικού εδάφους, στο πλαίσιο προετοιμασίας για τον τοκετό. Μπορούν να βοηθήθουν μαθαίνοντας πώς να σπρώξουν αποτελεσματικά κατά τη διάρκειά του τοκετού, μειώνοντας τις πιθανότητες τραυματισμού του πυελικού εδάφους.

Τι μπορεί να κάνει μία έγκυος ωστε να βελτιώσει την καθημερινότητα της:

Υιοθετήστε pain-18.Πρέπει να αποφεύγετε την πολύωρη ορθοστασία. Όταν είστε όρθια προσπαθείτε να διατηρείτε τους ώμους σας προς τα πίσω και να κρατάτε την πλάτη σας σε ευθεία. Όταν κάθεστε καλό είναι να στηρίζετε τη μέση σας με ένα μαξιλάρι.
Προτιμάτε τα ίσια παπούτσια και όχι τακούνια. Εκτός από την επιβάρυνση στην πλάτη, τα ψηλά τακούνια μπορεί να επιδεινώσουν την αστάθεια που προκαλεί η αλλαγή του κέντρου βάρους του σώματός σας.
Όποτε μπορείτε πρέπει να ξεκουράζεστε σηκώνοντας ψηλά τα πόδια, ώστε να φύγει η ένταση από την πλάτη και τη λεκάνη σας.
Διατάσεις για να ανακουφίσετε τον πόνο του ισχίου σας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να μην επιβαρύνεται η έγκυος ή η λεχώνα με επιπρόσθετα βάρη (πχ. σακούλες σούπερ-μάρκετ, παιδιά), όπως επίσης και να προσέχει, όταν σκύβει να λυγίζει τα γόνατα και όχι τη μέση της.
Βασικό για τις εγκύους είναι να κάθονται σε ψηλές καρέκλες. Επίσης, πρέπει να σηκώνονται από την καρέκλα, βοηθώντας και με τα χέρια τους και όχι ρίχνοντας όλο το βάρος στα γόνατα τους.

Σημαντικές οδηγίες στις μητέρες για λιγότερους πόνους μετά την γέννα.

  • H πιο ξεκούραστη και βολική στάση για να θηλάσει η μητέρα είναι ξαπλωμένη στο πλάι με το βρέφος δίπλα της, διότι με αυτόν τον τρόπο αποφεύγει την παρατεταμένη κάμψη του αυχένα ενώ επίσης δεν σηκώνει το βάρος του βρέφους.
  • Η αλλαγή της πάνας πρέπει να γίνεται σε μέρος που η μητέρα δεν χρειάζεται να σκύψει καθόλου, ενώ η μέση της κουράζεται ακόμη λιγότερο αν μπορεί να έχει το ένα πόδι της λίγο πιο μπροστά από το άλλο.
  • Η καθημερινή υγιεινή και περιποίηση του μωρού θα πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ωστε να περιορίζεται στο ελάχιστο η κάμψη του κορμού της μητέρας.
  • Όταν κρατάει το μωρό της, μπορεί να χρησιμοποιεί έναν από τα πολλά είδη ειδικών ιμάντων (μάρσιπο).

Θα πρέπει να θυμάστε ότι με τις σωστές οδηγίες και με την κατάλληλη προσοχή η γυναίκα παραμένει απόλυτα ενεργή κατά την εγκυμοσύνη της, έχοντας τα λιγότερα δυνατά προβλήματα.

8 Απριλίου 2018

Το υπερηχογράφημα αποτελεί μια διαγνωστική απεικονιστική μέθοδο.Χρησιμοποιώντας υπερήχους υψηλής ευκρίνειας συμβάλλει στην δυνατότητα άμεσης απεικόνισης ανατομικών δομών του μυοσκελετικού συστήματος και αποτελεί ένα σύγχρονο διαγνωστικό εργαλείο στα χέρια του ειδικού ορθοπαιδικού ιατρού.

 

Ως μέθοδος υπερτερεί σημαντικά έναντι των άλλων διαγνωστικών εξετάσεων καθώς επιτρέπει άμεσα την λεπτομερή απεικόνιση ανατομικών δομών,δεν χρησιμοποιεί επιβλαβή ακτινοβολία, δεν απαιτείται παραμονή του ασθενούς σε κλειστό χώρο και είναι πολύ φιλική εξέταση τόσο σε κλειστοφοβικούς ασθενείς ,έγκυμονούσες όσο και σε μικρά παιδιά.us-guided-inj
Χρησιμοποιείται ευρέως σε ασθενείς που εμφανίζουν πόνο, δυσλειτουργία ή δυσκινησία ενώ χρησιμοποιείται και σε περιπτώσεις τραυματισμών του μυοσκελετικού.
Ο υπερηχος του μυοσκελετικου συστήματος παρέχει σημαντικές πληροφορίες στη διαγνωστική προσέγγιση του ασθενούς καθώς είναι μια εξέταση που μπορεί να πραγματοποιηθει σε λίγα μόνο λεπτά στο ιατρείο αλλά και κατ΄οίκον .
Πολύ σημαντικό πλεονέκτημα του υπερηχογραφήματος αποτελεί η δυνατότητα δυναμικής εξέτασης των αρθρώσεων. Με το δυναμικό υπερηχογράφημα απεικονίζεται σε πραγματικό χρόνο η περιοχή που πάσχει ενώ ταυτόχρονα ζητείται από τον ασθενή να κινήσει το πάσχον άκρο και να το τοποθετήσει σε συγκεκριμένες θέσεις. Με τον τρόπο αυτό αναδεικνύονται παθήσεις που δεν μπορούν να διαγνωσθούν σε θέση ηρεμίας (όπως με την μαγνητική-αξονική τομογραφία) ενώ επιπλέον μπορούν να αναπαραχθούν τα συμπτώματα μέσα απο κατάλληλες δοκιμασίες.
Οι εφαρμογές του υπερηχογραφήματος όμως δεν περιορίζονται στο διαγνωστικό κομμάτι, επεκτείνονται επιτυχώς και στη θεραπεία.
Ο ορθοπεδικός ιατρός έχει τη δυνατότητα υπο υπερηχογραφική us-inj-4καθοδήγηση, να προβεί σε παρακεντήσεις και διηθήσεις (αρθρώσεων, ορογόνων θυλάκων, ελύτρων και τενόντων) στοχεύοντας με μεγάλη ακρίβεια την περιοχή ενδιαφέροντος και αυξάνοντας την αποτελεσματικότητα της θεραπείας.

Συνοψίζοντας τα ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ του Υπερηχογραφήματος διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:

  • Αποτελεί μια ασφαλή διαδικασία(δεν απαιτείται χορήγηση φαρμάκων/σκιαγραφικού ,δεν απαιτείται η χρήση ιοντίζουσας ακτινοβολίας ή μαγνητικού πεδίου )
  • Δέν υπάρχουν αντενδείξεις ( ο υπέρηχος επιτρέπεται ακόμα και όταν υπάρχει αντένδειξη για μαγνητική σε ασθενείς με μεταλλικά εμφυτεύματα, καρδιακό βηματοδότη κλειστοφοβίκούς ασθενείς,έγκυμονούσες)
  • Άριστη συμμόρφωση απο τον ασθενή (γιατί είναι ανώδυνο, δεν απαιτείται ακινησία και διαρκεί μόνο λίγα λεπτά)
  • Παρέχει την δυνατότητα ταυτόχρονης συσχέτισης της κλινικής σημειολογίας και των απεικονιστικών ευρημάτων καθώς ο ηχοβολέας τοποθετείται ακριβώς πάνω στο σημείο μέγιστης ευαισθησίας ( υποδεικνύεται από τον ασθενή την στιγμή της εξέτασης).
  • Παρέχει την δυνατότητα δυναμικής εξέτασης στις περιπτώσεις εκείνες που η παθολογία δεν είναι εμφανής σε θέση ηρεμίας (σε αυτό το πεδίο υπερτερεί έναντι της αξονικής- μαγνητικής τομογραφίας)
  • Δυνατότητα καθοδηγούμενης έγχυσης φαρμάκων αυξάνοντας σημαντικά την θεραπευτική ακρίβεια και αποτελεσματικότητα.
  • Χαμηλό κόστος

Ο υπέρηχος μυοσκελετικού βοηθάει τόσο διαγνωστικά στον εντοπισμό της βλάβης, όσο και κατά τη θεραπεία, αυξάνοντας την ακρίβεια των εγχύσεων επί του σημείου της βλάβης και κάνοντας τη θεραπεία περισσότερο επιτυχημένη για τον ασθενή.

Αναλυτικότερα, με τη χρήση του μυοσκελετικού υπέρηχου στην θεραπευτικη μας προσέγγιση είμαστε σε θέση:

  • Να εντοπίζουμε με ακρίβεια το σημείο της βλάβης έχοντας πλήρη και λεπτομερή απεικόνιση των δομικών στοιχείων του μυοσκελετικού συστήματος όπως: δέρμα, μύες, περιτονίες, υποδόριος ιστός, οστικός φλοιός, περιόστεο, τένοντες, σύνδεσμοι, αρθρώσεις, περιφερικά νεύρα και αγγεία.
  • Να κατευθύνουμε την βελόνα με ακρίβεια εντός των ανατομικών δομών και να εφαρμόζουμε τις ενέσεις ακριβώς στο σημείο της βλάβης.us-inj-5
  • Να αποφύγουμε ευγενή όργανα και αγγεία κατά τη διαδρομή της βελόνας προς το σημείο της βλάβης.
  • Να συγκρίνουμε την κατάσταση των ιστών και των δομικών στοιχείων του μυοσκελετικού συστήματος του ασθενούς πριν την έναρξη των θεραπειών αλλά και κατά τη διάρκεια της υλοποίησης του θεραπευτικού πλάνου. Με τον τρόπο αυτό είμαστε σε θέση να παρακολουθούμε την εξέλιξη της κατάστασης του ασθενούς με αντικειμενικά κριτήρια και να βελτιστοποιούμε τη θεραπεία.

Το υπερηχογράφημα αποτελεί συνεπώς μια αξιόπιστη διαγνωστική μεθόδο (για τις παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος) καθώς εξασφαλιζειι μέγιστη αποτελεσματικότητα παρέχομενη ασφάλεια ,γρήγορα αποτελέσματα,άριστη συμμόρφωση καμμία αντένδειξη και χαμηλό κόστος.

Posted in Blog
21 Μαρτίου 2016
Η »Ορθοπε(αι)δική» ως λέξη-έννοια βάλλεται κατα καιρούς απο πολλές αμφισβητήσεις, αμφιβολίες και ερωτηματικά που αφορούν τη σωστή γραφή της. Υπάρχει κάποια σύγχυση σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη την οποία θα προσπαθήσω ιστορικά και γλωσσολογικά να αποκαταστήσω.
Τον 18ο αιώνα και συγκεκριμένα το 1741, ο Καθηγητής και Πρύτανης της Ιατρικής Σχολής των Παρισίων, Γάλλος ιατρός Nicolas Andry (που έζησε από το 1658-1742) συνέγραψε πραγματεία με τον τίτλο:
“Traiteacute; d‘ orthopeacutedie ou l‘ art de preacutevenir et corriger dans les enfants les difformiteacutes du corps”. Δηλαλή, “Πραγματεία περί ορθοπαιδίας ή η τέχνη της πρόληψης και διόρθωσης των δυσπλασιών του σώματος στα παιδιά”. Το έργο αυτό περιείχε γενικές οδηγίες και γνώσεις και απευθύνετο περισσότερο σε παιδαγωγούς.
‘Ετσι λοιπόν, παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στη διεθνή βιβλιογραφία το όνομα “Ορθοπαιδική”. Προ του 1741 η λέξη ήταν άγνωστη και δεν αναγράφεται σε κανένα σύγγραμμα ή λεξικό, Ελληνικό και ξένο. Ο όρος σχηματίσθηκε από τις Ελληνικές λέξεις “ορθός” κα “παιδίον-παίς” (= ίσιο παιδί, L‘ orthopeacutedie) έγινε αποδεκτός και χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον ιατρικό κόσμο.
Επικράτησε λοιπόν ο όρος “L‘ orthopeacutedie” προερχόμενος από τις δύο Ελληνικές λέξεις, ουδείς δε αμφισβήτησε την προέλευσή του. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο εμπνευστής και δημιουργός του ονόματος Ν. Andry σχημάτισε τη λέξη με “e”, διότι στην Γαλλική γλώσσα δεν υπάρχει δίφθογγος “ae”, όπως στα Αγγλικά.
Έτσι λοιπόν το “e” αποδίδεται στα Ελληνικά με “αι” όπως π.χ.:
peacute;diatrique = παιδιατρική
peacute;dologie = παιδολογία
peacute;dagogie = παιδαγωγική
Με την πάροδο του χρόνου η ετυμολογία αυτή έγινε ευρύτερα αποδεκτή και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα το όνομα εγράφετο με “αι” (Λεξικό Γ. Καρυοφύλλη, Καθηγητής Ι. Χρυσοσπάθης).
Η Ελληνική Εταιρεία Χειρουργικής Ορθοπαιδικής και Τραυματολογίας (ΕΕΧΟΤ), πρωτοστάτησε για την αναγραφή με “αι” και τελικά την επισημοποίησε. Μετά από εισηγήσεις Καθηγητών Ορθοπαιδικής Ελληνικών Πανεπιστημίων και ύστερα από μακρές συζητήσεις ζητήθηκε απο την Ε.Ε.Χ.Ο.Τ η γνώμη τριών Καθηγητών Γλωσσολογίας των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Οι δύο εξ αυτών ετάχθησαν υπέρ της γραφής με “αι”, ενώ ο τρίτος ήταν ουδέτερος. Έτσι, στη Γενική Συνέλευση της 9 Οκτωβρίου 1997 αποφασίσθηκε η Ειδικότητά μας να αναγράφεται με “αι” σύμφωνα με την, Ελληνικής προελεύσεως, αρχική γραφή του Ν. Andry (1741).
Περιοδικό Ε. Ε. Χ. Ο. Τ. / Τ. 47, τ.4, (1996)Εισηγήσεις για την ορθή γραφή της λέξης Ορθοπεδική Ορθοπεδικός
(με «ε» ή με «αι»)
Παραθέτω τις 3 αυτές επιστολές:1ο άρθροΓεώργιος Μπαμπινιώτης, Καθηγητής Γλωσσολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

«Περί της ορθής γραφής του όρου Ορθοπεδική: Ορθοπεδική ή Ορθοπαιδική;»

Ι. Τα δεδομένα:

1. Ο όρος πλάστηκε από τον γάλλο κλινικό γιατρό Nicholas Andry (1658-1742), καθηγητή στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, στο έργο του «Traite d’orthopedie ου l’art de prevenir et corriger dans les enfants les difformites du corps» («Πραγματεία περί ορθοπαιδίας ή η τέχνη προλήψεως και θεραπείας των σωματικών δυσπλασιών στα παιδιά»). Tο 1771 πλάστηκαν τα orthopedique και orthopediste.

2. Το 1833 χρησιμοποιήθηκε ο όρος Orthosomatie (Bricheteau), ενώ το 1829 προτάθηκε ο όρος orthomorphie (J.M. Delpech). ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το γαλλ. e accent aigu στο -pedie αποδίδει το ελλην. αι (πρβλ. pedagogue = παιδαγωγός, pedagogie = παιδαγωγική, pederastie = παιδεραστία, pediatrique = παιδιατρική, pedologie = παιδολογία κ.τ.ο), το ίδιο ισχύει και με το ae της αγγλικής (πρβλ. encyclopaedia = εγκυκλοπαίδεια).

3. Λεξικό Random House Webster’s College Dictionary: Orthopedics or Οrthopaedics ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ «1850-55; ΟΡΘΟ- + παιδ- (stem of παίς) child + -ics: cf. French orthopedique».

4. Λεξικό Le petit Robert: «orthopedie -1741 de ορθο – et gr. παίς, παιδός «enfant».

5. Ετυμολογικό Λεξικό της Γαλλικής Α. Dauzat -1. Dubois – Η. Mitterand: υορθο-(..) orthopedie 1741, Andry, sur le gr. παις, παιδός, enfant (α ete ensiuite compris comme forme sur le lat. pes, pedis, pied)».

6. J. Bouffartigue – Α-Μ. Delrieu: Οι ελληνικές ρίζες στη γαλλική γλώσσα: «-πεδ-/πέδο-παίς, παιδός, παιδί, orthopedie ιατρική τέχνη που διορθώνει τις δυσμορφίες των οστών ή των μυών του παιδιού για να του εξασφαλίσει σωστή ανάπτυξη. Με επέκταση της σημασίας η λέξη χρησιμοποιείται και για ενήλικες».

ΙΙ. Απόδοση στην Ελληνική:
Οι προσπάθειες να αποδοθεί στην Ελληνική η λέξη ανάγονται στον 19ο αιώνα. Στο λεξικό του Στέφανου Κουμανούδη (Συναγωγή νέων λέξεων υπό των λογίων πλασθεισών από της Αλώσεως μέχρι των καθ’ ημάς χρόνων, 1900) βρίσκουμε τα εξής:

αι– 1. Ορθοπαιδευταί, οι. Γαλλ. orthopedistes. Αγγέλου Βλάχου Λεξικό 1897.

2. ορθοπαιδευτικός (κατάστημα). Γαλλ. orthopedique. Στέφανος Κουμανούδης εν Εφημ. του Λαού 6 Σεπτ. 1850 – Αγγ. Βλάχος Λεξ. Ι897.

3. Ορθοπαιδισταί, οι. Ακροπολις 9 Νοεμβρ. 1894.

ε– 4. ορθοπεδικά (νοσήματα; ) Καραβασίλης εν Εστ. Εφ. 31 Μαϊου 1898.

5. ορθοπεδούντα σώματα. Ακροπολις 22 Δεκ. 1894.

ο– 6. ορθοποδικά (νοσήματα) Ι. Φρονίστας.

7. ορθοποδίστριαι γυναίκες ιατρείναι. Ακροπολις 7 Ιαν. 1895.

α– 8. ορθοπαγία, η (= Φραγκ. orthopedie) Πανελλήν. σύντρ. 1891.

9. ορθοπαγική χειρουργική Πανελλήν. σύντρ. 1891.

Ο καθηγ. Ο.Γ. Γαροφαλίδης γράφει στο λήμμα ορθοπεδική (εγκ. ‘Ηλιος): «το έτος 1741 ο Γάλλος καθηγητής Ανδρύ [….] είναι ο πατήρ της λέξεως ορθοπεδική, ην σχηματίζει εκ του ελληνικού ορθώς και παιδίον. Κυρίως ειπείν το βιβλίον τούτο είναι σύγγραμμα προοριζόμενον δια τας παιδαγωγούς και τας τροφούς [….]». Είναι φανερό ότι τελικά επικράτησε ο όρος ορθοπεδικός (με ε) που μαρτυρείται από το 1898.

ΙΙΙ. Γλωσσολογική Θεώρηση:

1. Παρακολουθώντας την ιστορία της δημιουργίας της λέξεως, δηλ. την ετυμολογία της, είναι φανερό ότι πλάστηκε από «τον πρώτον ονομάσαντα» και «πατέρα της λέξως», τον Ν. Andry, για να δηλώσει «την πρόληψη και θεραπεία των δυσπλασιών του σώματος στα παιδιά», εξ ου και ο όρος orthopedie από το ορθος + παιδ– (παις, παιδός) + ία. Αργότερα ο όρος επεκτείνεται στη χρήση του αναφερόμενος και σε ενηλίκους. Η γενίκευση αυτή φαίνεται ότι προβλημάτισε τους ειδικούς, που προέτειναν αργότερα γενικότερους όρους, το ορθομορφία (1829) και το ορθοσωματία (1833), οι οποίοι όμως δεν επικράτησαν, αφού ήδη από το 1771 είχαν πλαστεί και χρησιμοποιούνταν ευρύτερα οι όροι orthopedique και orthopediste.

2. Με τον καιρό – και από άγνοια της ετυμολογικής του προέλευσης – ο όρος παρασυνδέθηκε είτε με το λατινικό pes, pedis που σημαίνει το «πόδι» (πρβλ. ελλην. πους, ποδ-ός από την ίδια ρίζα με το πεδ-, επί-πεδ-ον-, τετρα-πεδ-ya > τετράπεζα «με τέσσερα πόδια» > τράπεζα) είτε με το ελλην. πέδη (πρβλ. τροχο-πέδη, πέδ-ιλον από τη ρίζα πεδ-/ ποδ-), εύχρηστο στην αρχαία κατά πληθ. (αι πέδαι = τα δεσμά, πέδικλα). ‘Εγινε δηλ. αισθητό ότι το ορθοπεδική παράγεται είτε από ορθός + ped-«πόδι» (είδος υβριδίου, νόθου συνθέτου) είτε από ορθός + πέδη.

3. Ιστορικά, η απόδοση του όρου στην Ελληνική, όπου η λέξη εισήλθε ως «αντιδάνειο», ακολούθησε και τους τρείς δρόμους: α) της ετυμολογικής απόδοσης (ορθοπαιδευταί, ορθοπαιδευτικός, ορθοπαιδισταί), ήτοι της σύνδεσης με τη λ. παιδί. β) της παρετυμολογικής σύνδεσης με το πόδι (ορθοποδικός, ορθοποδίστριαι). γ) της παρετυμολογικής σύνδεσης με το πέδη (ορθοπεδικά, ορθοπεδούνται). ‘Εγινε μάλιστα και απόπειρα απομάκρυνσης από τον αρχικό όρο και ελεύθερης αποδοσής του ως ορθοπαγιά και ορθοπαγική (από το πάγιος «σταθερός» του πήγνυμι «μπήζω»).

4. Τελικά, όπως είπαμε ήδη, επικράτησε η γραφή ορθοπεδική / ορθοπεδικός, προϊόν παρετυμολογικής σύνδεσης με το πέδη, σαν να σήμαινε η λέξη «τη χρησιμοποίηση πεδών, δηλ. δεσμών, επιδέσμων κ.τ.ο. για να ορθωθούν, να διορθωθούν τα οστά», σαν να ήταν δηλ. σύνθετο του τύπου «ορθώνω με πέδες» (ορθώ + πέδη).

IV. Κριτική των όρων:

1. Η ορθή γραφή σύμφωνα με την ετυμολογία (την ιστορική προέλευση) της λέξεως είναι ορθοπαιδική / ορθοπαιδικός.

2. Η επί πολλά έτη εσφαλμένη (δηλ. παρετυμολογική) γραφή της λέξεως ως ορθοπεδική / ορθοπεδικός (σαν να ήταν από το πέδη) δημιουργεί μεν κατάσταση συνηθείας, αλλά δεν δικαιολογεί ούτε αίρει το λάθος.

3. Το γεγονός ότι οι ξένοι ειδικοί επιστήμονες (αν οι πληροφορίες μου είναι ορθές) τείνουν να χρησιμοποιούν σε διεθνή συνέδρια τον όρο με το ae (orthopaedics), δηλ. το αντίστοιχο του ελληνικού αι, δυσκολεύει για τους ‘Ελληνες επιστήμονες τα πράγματα, αφού (γράφοντας ορθοπεδική με ε) εμφανίζονται ενδεχομένως ότι αγνοούν την προέλευση μιας λέξεως που προέρχεται από την ίδια τη γλώσσα τους!

4. ‘Οπως συχνά συμβαίνει με όρους που πλάσσονται από ξένους, έτσι και εν προκειμένω ο όρος ορθοπαιδική ή και ορθοπεδική είναι κακοπλασμένος αντί του σωστού παιδορθωτική ή και πεδορθωτική (πρβλ. και τον επίσης κακοσχηματισμένο όρο ορθοδοντική αντί του σωστού οδοντορθωτική. Τελευταία μάλιστα πιθανόν κατά το ορθοπεδική, απαντά και όρος λογοπεδική ή λογοπεδικός αντί των λογοθεραπεία και λογοθεραπευτής).

V. Συμπέρασμα: Οι όροι που γλωσσολογικώς ενδείκνυνται, κατά σειράν προτιμήσεως, είναι:

1 . Ριζική λύση . Καθιέρωση από τούδε του όρου παιδορθωτική (από το παιδί) ή πεδορθωτική (από το πέδες). Το παιδορθωτική θα θυμίζει την ετυμολογική προέλευση του όρου και θα αντιστοιχεί πλήρως στη μορφή του ξένου όρου (orthopaedics) που τείνει να επικρατήσει. Το πεδορθωτική θα αποδέσμευε τον όρο από το παιδί και θα τον συνέδεε και με ενηλίκους μέσω του πέδη. Οπωσδήποτε, οι Ελληνες γιατροί δικαιούνται να διαφοροποιούνται από τους ξένους όταν χρησιμοποιούν, έστω και όψιμα, το σωστό στη γλώσσα τους.

2. Συμβιβαστική λύση Α΄: Καθιέρωση της ετυμολογικής ορθογραφίας ορθοπαιδική / ορθοπαιδικός , που πλησιάζοντας στην ορθογραφία που τείνει να καθιερωθεί (orthopaedics) θα ήρε την υποψία οτι οι ‘Ελληνες ειδικοί αγνοούν το ορθό ή ότι η λέξη, μολονότι ελληνική, γράφεται στην Ελληνική λανθασμένα! Μειονέκτημα: παραμένει η περιοριστική σύνδεση του όρου με μόνα τα παιδιά, όχι και τους ενηλίκους.

3. Συμβιβαστική λύση Β’: Διατήρηση της εσφαλμένης (αλλά καθιερωμένης από μακρόχρονη χρήση) ορθογραφίας ορθοπεδική / ορθοπεδικος . Επιχειρήματα: α) και άλλες λέξεις και όροι της Ελληνικής εξακολουθούν να διατηρούν την παρετυμολογική ορθογραφία (πρβλ. λ.χ. τη λ. κτίριο αντί του ορθού κτήριο). β) με τη γενικότητα του πέδη υπερβαίνεται η περιοριστική χρήση του όρου ορθοπαιδική σε σχέση με τη λ. παιδιά.

Στην επιστήμη της γλώσσας όπως και σε όλες τις επιστήμες του ανθρώπου, η δυνατότητα πολλαπλών θεωρήσεων και ερμηνειών, η οποία εξασφαλίζει τη δυναμικότητα και την ελευθερία του, γεννά ενίοτε δυσκολίες και διλήμματα επιλογής που είναι σύμφυτα με την ίδια τη νόηση του ανθρώπου και τη γλώσσα που την εκφράζει.

2ο άρθρο

 
Α. ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ, Καθηγητής, Τομέας Γλωσσολογίας Α.Π.Θ. «Ορθοπεδική ή Ορθοπαιδική
Από ιστορική άποψη είναι βέβαιο ότι η γραφή «ορθοπαιδική» είναι η ορθή. Υπάρχει άλλωστε η ρητή δήλωση του δημιουργού του όρου Andry ότι ο «νεολογισμός» αυτός κατασκευάστηκε με βάση τα ελληνικά συνθετικά ορθό– και παιδ-. Η γραφή αυτή διατηρείται, σε μεγάλο ποσοστό, στις αγγλοσαξωνικές χώρες (orthopaedics. gynaecology).Η γραφή «ορθοπεδική» δεν μπορεί να στηριχτεί με ιστορικά (ετυμολογικά) επιχειρήματα. Είναι σαφές ότι στη δημιουργία του όρου δεν εμπλέκεται η «πέδη». Εξάλλου είναι γνωστό ότι ήδη πολύ πρώιμα επικράτησε στη Γαλλία (για λόγους που έχουν να κάνουν με ιδιαιτερότητες της γαλλικής γλώσσας) η γραφή «orthopedie». Αν ο νεολογισμός αυτός έφτασε στην ελληνική μέσω της γαλλικής – πράγμα μάλλον βέβαιο -, τότε εξηγείται γιατί επικράτησε η γραφή «ορθοπεδική». Από ιστορική λοιπόν άποψη δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η απόδοση «ορθοπαιδική» είναι η ορθή. Η εναλλακτική γραφή «ορθοπεδική», αν και ιστορικά αβάσιμη, στηρίζεται σε μια μακρόχρονη χρήση μέσα σ’ένα συγκεκριμένο επαγγελματικο χώρο. Και η μακρόχρονη χρήση – και στη γλώσσα – νομιμοποιεί. Με αυτή την έννοια, η γραφή «ορθοπεδική» δεν είναι γλωσσολογικά αβάσιμη.Οι παρατηρήσεις που προηγήθηκαν δείχνουν τη συνθετότητα του ζητήματος στη γλωσσολογική θεώρησή του. Και οι δύο γραφές «στέκονται» γλωσσολογικά. Αλλά βέβαια το ζήτημα δεν τελειώνει εδώ. Η γλωσσική ρύθμιση (στην προκείμενη περίπτωση η επιλογή μεταξύ των δύο γραφών για τις ανάγκες της τυποποίησης – ομοιογένειας) επιβάλλει αποφάσεις. Και οι αποφάσεις δεν είναι – ούτε μπορούν να είναι – «καθαρά» γλωσσολογικές. Αναγκαστικά, η όποια απόφαση θα αντανακλά ιστορικές αντιλήψεις, όπως διαμορφώνονται μέσα στις διάφορες συγκυρίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η προσωπική μου προτίμηση κλίνει υπέρ της γραφής «ορθοπαιδική», στο βαθμό που αντανακλά πιστότερα την προέλευση του όρου, ως νεολογισμού που δημιουργήθηκε στη Δύση με συγκεκριμένο ελληνικό λεξιλογικό υλικό. Επιπλέον ευθυγραμμίζει την ελληνική χρήση με τη διεθνή (orthopaedics). Θεσσαλονίκη, 24/6/19963ο άρθρο
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ, Καθηγητής Γλωσσολογίας Α.Π.Θ.
«Ορθοπεδική ή Ορθοπαιδική
Σχετικά με το ερώτημά σας: Ορθοπεδική ή Ορθοπαιδική;Ο όρος δημιουργήθηκε στα γαλλικά, από το γιατρό καθηγητή και συγγραφέα ιατρικών συγγραμμάτων Nicolas Andry de Rois-Regard. Ο Andry έπλασε τον όρο: orthopedie χρησιμοποιώντας τα λεξικά στοιχεία (σήμερα ονομάζονται confixes «symfymata») orthο- kai -pedie. Τα συμφύματα αυτά, κοντά τόσο στα γαλλικά όσο και στις άλλες νεότερες γλώσσες, στηρίζονται στις αρχαίες ελληνικές λέξεις: ορθός όρθιος, ίδιος, σωστός, «όχι παραμορφωμένος» και παιδειά «ανατροφή των παιδιών».Η αρχική σημασία του όρου ήταν: «τέχνη της διόρθωσης ή της πρόληψης δυσμορφιών στα παιδιά». Αργότερα όμως επεκτάθηκε η σημασία: «κλάδος της χειρουργικής που θεραπεύει τις παθήσεις του κινητικού συστήματος». Με παρόμοια σημασία χρησιμοποιείται ο όρος και στις άλλες γλώσσες για πρδ. στα αγγλικά: «διόρθωση ή πρόληψη των δυσμορφιών, ιδιαίτερα στη δομή του σκελετού των παιδιών». Δηλαδή η αναφορά σε παιδιά παραμένει πάντα.Ως προς τη γραφή με ε ή με αι: Στα γαλλικά, όπου πρωτοδημιουργήθηκε η λέξη, συνήθως το αρχαίο ελληνικό αι αποδίδεται με e. ‘Ωστε οι ‘Ελληνες, δεν δανείστηκαν τη λέξη από τα γαλλικά, την είδαν γραμμένη με e, και μάλλον γι’αυτό το λόγο την έγραψαν με ε. ‘Ισως δεν εμάντεψαν πως ετυμολογικά στηρίζεται στην αρχαία ελληνική λέξη παιδεία, ίσως δεν ήθελαν να την περιορίσουν ειδικά στη θεραπεία παιδιών. Δηλαδή η ελληνική λέξη βρίσκεται ανάμεσα στην κατηγορία των απευθείας δανείων και στην κατηγορία των «μεταφραστικών δανείων» (με αντίστοιχη: pedic = παιδεία). Αν ήτανε καθαρά απευθείας δάνειο θα ήταν: ορτοπεντί; αν ήτανε καθαρά μεταφραστικό δάνειο θα ήταν: ορθοπαιδεία.Στις άλλες γλώσσες που ενδιαφέρουν στην Ελλάδα η γραφή κυμαίνεται, καθώς άλλοτε ακολουθήθηκε η γαλλική γραφή, και άλλοτε προτιμήθηκε περισσότερη προσέγγιση προς την αρχαία ελληνική ρίζα. Στα αγγλικά αποδίδεται άλλοτε με e και άλλοτε με ae: orthopaedic – pedic; orthopedics – paedics; orthopaedy, -pedy. Η γραφή ae αποδίδει τον αρχαίο δίφθογγο αι. (Ο λόγος της αλλαγής του ι σε ε είναι πως έτσι πέρασαν αρχικά τέτοιες λέξεις απο τα αρχαία ελληνικά στα λατινικά). Στα βρεττανικά αγγλικά προτιμούν τη γραφή με ae, στα αμερικάνικα αγγλικά προτιμούν τη γραφή με e. Στα γερμανικά αποδίδεται με a (που μπορεί όμως να γραφτεί και ae): Orthopadie. Στα ιταλικά γράφουν e: ortopedia στα ιταλικά έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να γραφτεί με ae, γιατί τότε θα διαβαζότανε και [ae].Στα ελληνικά συνήθως γράφεται με ε έτσι για πρδ. θα είναι στο υπό έκδοση Λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη. Αν θέλετε ο όρος να θυμίζει περισσότερο την αρχαία ελληνική ρίζα – παρόλο που τέτοιος επιστημονικός κλάδος δεν υπήρχε στην αρχαιότητα!-, και επιπλέον να κάνει αναφορά στο γεγονός ότι αρχικά στη Γαλλία ο κλάδος αναφερόταν ειδικά στα παιδιά, τότε μπορείτε να προτείνετε την αλλαγή της γραφής σε αι. Αν θέλετε ο όρος να παραμείνει πιο κοντά στην πραγματική πηγή του, τα γαλλικά και επιπλέον να μην υπονοεί πως αναφέρεται ειδικά σε παιδιά, τότε μπορείτε να προτείνετε να παραμείνει η γραφή με ε, που είναι πιο κοινή σήμερα.Υ.Γ. Τέτοια και παρόμοια προβλήματα υπάρχουν σε πολλούς «διεθνισμούς». Ο λόγος είναι πως πολλοί διεθνισμοί δίνουν εξωτερικά την εντύπωση αρχαίων ελληνικών ή λατινικών λέξεων, στην πραγματικότητα όμως δημιουργήθηκαν στις νεότερες γλώσσες για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των γλωσσών αυτών. Αν το καλοσκεφτούμε, η λέξη orthopedie ορθοπε(αι)δική δεν ταιριάζει πολύ καλά στο αρχαίο ελληνικό μορφολογικο και σημασιολογικό σύστημα! Αλλά μήπως ταιριάζει η λέξη μικρόβιο; (Θάπρεπε να είναι ή βραχύβιον ή μικρόζωον, μόνο που οι δύο αυτοί όροι δεν ταίριαζαν στα γαλλικά, όπου πρωτοδημιουργήθηκε η λέξη microbe). Και ίσως μερικές δεκάδες χιλιάδες ακόμη…

Σας εύχομαι εκτός απο γλωσσικές, να έχετε και πετυχημένες επιστημονικές και επαγγελματικές αποφάσεις στο συνέδριο σας.
1/10/1996, Περιοδικό E. Ε. Χ. Ο. Τ. / Τ. 47, τ.4, (1996)

Το θέμα δεν είναι ποιό από τα δύο ονόματα είναι ετυμολογικά σωστό ή ποιό ευρίσκεται εγγύτερα στο αντικείμενο. Και οι δύο γραφές φαίνεται ότι είναι σωστές και οι δύο έχουν τους οπαδούς τους και οι δύο δεν καλύπτουν ικανοποιητικά όλο το αντικείμενο της ειδικότητας σήμερα.
Το θέμα δεν είναι γλωσσολογικό, διότι και οι δύο ορθογραφικές παραλλαγές είναι παραδεκτές γλωσσολογικά. Φαίνεται λοιπόν ότι η αναγραφή με “αι” είναι η σωστή. Σημαίνει σεβασμό της ιστορικής αλήθειας και αποκατάσταση της ετυμολογίας και προέλευσης, την επαναφορά δηλαδή της λέξης στις πραγματικές ρίζες της.
Ακολουθώντας τη διεθνή επιστημονική κοινότητα που προτιμά την Ελληνική απόδοση του L‘ orthopédie = ορθός + παις, πρέπει και αυτοί που ακόμα σήμερα έχουν κάποιους δισταγμούς και αναποφασιστικότητες, να αναγράφουν στο εξής τη λέξη με “αι”, διότι με κάθε άλλο τρόπο ανειρείται η ουσία της ιστορικής ορθογραφίας. Τη γραφή επομένως αυτή επιβάλλουν όχι μόνο λόγοι ιστορικοί αλλά και εθνικοί και επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο.
Posted in Blog
5 Φεβρουαρίου 2016

Από όλα τα συμπληρώματα διατροφής, ένα από τα περισσότερο «ευρηματικά» και αληθοφανώς ευεργετικά είναι το «υγρό πόσιμο κολλαγόνο».

Tο κολλαγόνο είναι μια πρωτεΐνη που αποτελεί βασικό δομικό συστατικό του συνδετικού ιστού του σώματός μας. Ο συνδετικός ιστός υπάρχει παντού μέσα μας, καθώς συνδέει τα όργανα μεταξύ τους (ωστε να κρατιούνται σταθερά στη θέση τους, μέσα στον θώρακα και την κοιλιά), συνδέει τις ίνες των ιστών μεταξύ τους μέσα στα όργανα, καθώς και τα κύτταρα μεταξύ τους μέσα στις ίνες των ιστών.

Το κολλαγόνο ως ομάδα ινωδών πρωτεΐνών βρίσκεται σε όλα τα πολυκύτταρα ζώα και προσδίδει εκτατική ισχύ στους συνδετικούς ιστούς. Στο σώμα μας υπάρχουν 28 διαφορετικά είδη κολλαγόνου. Οι βασικότεροι τύποι κολλαγόνου που εντοπίζονται στο σωμα μας είναι ο τύπος I, ο τύπος II και ο τύπος III. Το κολλαγόνο τύπου Ι απαντά στο δέρμα, στα νύχια, τα μαλλιά, τους μύες, τους τένοντες και τα οστά. Στα οστά, το κολλαγόνο ενισχύεται με ιόντα ασβεστίου ώστε να είναι ικανό να σηκώσει το βάρος του σώματος. Το κολλαγόνο τύπου ΙΙ απαντά στους χόνδρους των αρθρώσεων. Τα επιθηλιακά κύτταρα είναι υπεύθυνα για την παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης στο σώμα μας. Μετά τα 30 έτη όμως η παραγωγή κολλαγόνου αρχίζει και μειώνεται σταδιακά. Ο ρυθμός μείωσης του εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες όπως η ποιότητα ζωής, η διατροφή και τα γονίδια. Στατιστικά ο ρυθμός μείωσης του είναι περίπου 2% ποσοστιαία ανα έτος.

 

Διαβάζοντας τις διαφημίσεις, μαθαίνει κανείς για τις γνωστές και ευεργετικές ιδιότητες του κολλαγόνου, ότι δηλαδή μεταξύ άλλων βελτιώνει την υγεία των μαλλιών, των νυχιών, του δέρματος και των αρθρώσεων.

Οι περισσότεροι από εκείνους που προωθούν το υγρό πόσιμο κολλαγόνο φροντίζουν να αποκρύπτουν μια μικρή αλλά ουσιαστική λεπτομέρεια.Τα αναρίθμητα αγαθά που συγκαταλέγονται στα οφέλη του κολλαγόνου, αφορούν το κολλαγόνο που υπάρχει ήδη μέσα στο σώμα μας. Ωστόσο, άλλο το κολλαγόνο που υπάρχει μέσα στο σώμα μας, το οποίο έχει κατασκευάσει ο οργανισμός μας και άλλο το κολλαγόνο που παίρνουμε ως συμπλήρωμα διατροφής.

Συνεπώς άλλο πράγμα διαφημίζεται και άλλο πράγμα πωλείται!Δεν υπάρχει καμία λογική στην δαπάνη για πόσιμα Κολλαγόνα απο την στιγμή που μπορείτε να πάρετε την πρωτεϊνη σας με πιο εύγευστο τρόπο όπως ξηροί καρποί, όσπρια, αυγά κλπ.

Για να καταλάβουμε τη διαφορά, υπενθυμίζουμε ότι το κολλαγόνο είναι μια πρωτεΐνη και ως πρωτείνη αποτελείται από αμινοξέα.Συνεπώς όταν το λαμβάνουμε μέσω του πεπτικού συστήματος ως τροφή ή συμπλήρωμα διατροφής, μεταβολίζεται όπως οι τροφές και αδυνατεί να παραμείνει

αυτούσιο και αδιάσπαστο μέσα στον οργανισμό όπως το φάγαμε ή το ήπιαμε σαν κολλαγόνο.

Αυτό που συμβαίνει με την απο του στόματος λήψη του κολλαγόνου είναι ότι υφίσταται πέψη κανονικότατα όπως και όλες οι άλλες τροφές.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να διασπάται από τα οξέα του στομάχου στα αμινοξέα από τα οποία αποτελείται και τα οποία στη συνέχεια απορροφώνται από το λεπτό έντερο.

Ο οργανισμός θα χρησιμοποιήσει κάποια από τα αμινοξέα για ενέργεια, ενώ κάποια άλλα θα τα χρησιμοποιήσει για να συνθέσει εκ νέου πρωτεΐνες και ιστούς (μεταξύ των οποίων και νέο κολλαγόνο).Ουσιαστικά το υγρό πόσιμο κολλαγόνο είναι απλά άλλη μια διατροφική πηγή πρωτεϊνών και τελικά θερμιδών.

Όσον αφορά τις αρθρώσεις, σε μία μελέτη με πάσχοντες από ρευματοειδή αρθρίτιδα, οι ερευνητές κατέληξαν πως : ” Η μελέτη μας δείχνει πως η αγωγή … είναι αναποτελεσματική και έχει μόνο μικρά και ασταθή οφέλη. Επιπλέον, τα αποτελέσματά μας εγείρουν την πιθανότητα πως σε μία υπο-ομάδα με ασθενείς , η πόσιμη χορήγηση κολλαγόνου, η οποία θεωρείται ασφαλής, μπορεί να αναζωπυρώσει την ασθένεια.” Ούτε στην οστεοαρθρίτιδα φαίνεται να βοηθά το κολλαγόνο, πιο συγκεκριμένα μία πρόσφατη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας κατέληξε στο εξής συμπέρασμα:Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να προτείνουμε την γενικευμένη χρήση υδρολυμένου κολλαγόνου στους ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα.

2012 Aug;20(8):809-21. doi: 10.1016/j.joca.2012.04.008. Epub 2012 Apr 17.

Symptomatic and chondroprotective treatment with collagen derivatives in osteoarthritis: a systematic review.

Van Vijven JP1, Luijsterburg PA, Verhagen AP, van Osch GJ, Kloppenburg M, Bierma-Zeinstra SM.

 

Κλείνοντας λοιπόν θα ήθελα να τονίσω πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή για προϊόντα που κάνουν πολύ εντυπωσιακούς ισχυρισμούς επικαλούμενα οφέλη που είναι δύσκολο να μετρηθούν αντικειμενικά.Ο καταναλωτής οφείλει στον εαυτό του να ενδιαφέρεται πάντα για το αν υπάρχουν αποδείξεις που να επιβεβαιώνουν τα όσα θριαμβευτικά λέγονται .

Posted in Blog
5 Φεβρουαρίου 2016

 

Οι κράμπες αποτελούν μη ηθελημένες και επώδυνες μυικές συσπάσεις που είτε λύονται από μόνες τους ή με διάταση τους πάσχοντος μυος.Ο μηχανισμός που τις προκαλεί δεν είναι πλήρως κατανοητός.

Εκείνο που προκύπτει από την επιστημονική βιβλιογραφία είναι ότι σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση κραμπών παίζει μια αλλοίωση του νευρoμυικού μηχανισμού ελέγχου της μυικής σύσπασης. Η έκφραση της αλλοίωσης αυτής ευνοείται από τον μυικό κάματο ( την κούραση δηλαδή σε μια αθλητική δραστηριότητα ή κατά την διάρκεια μιας οξείας μέγιστης ισχύος μυική σύσπαση) και αντιμετωπίζεται με αναπλήρωση ηλεκτρολυτών.

Έχουν σαφή κλινικά και ηλεκτρομυογραφικά χαρακτηριστικά που τις ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες παθολογικές μυικές συσπάσεις.

Η επικρατέστερη θεωρία λέει πως οι κράμπες προκαλούνται από μη επαρκή ενυδάτωση του οργανισμού, καθώς οι ηλεκτρολύτες (νάτριο, κάλιο, μαγνήσιο, χλώριο, ασβέστιο) που περιέχονται στο νερό και στα ισοτονικά ποτά είναι εκείνοι που πυροδοτούν την κίνηση των μυών. Απουσία ηλεκτρολυτών από το σώμα προκαλεί αδυναμία των μυών που εμφανίζεται ως κράμπα. Τα τελευταία όμως χρόνια η παραπάνω θεωρία έχει αρχίσει να εγκαταλείπεται.

Η πιο πρόσφατη θεωρία λέει πως οι ξαφνικοί μυϊκοί σπασμοί πως εμφανίζονται όταν δοθεί η εντολή για τη συστολή ενός μυός ενώ αυτός βρίσκεται ήδη σε κατάσταση συστολής. Το φαινόμενο που μόλις περιγράψαμε αφορά κυρίως τους αθλητές οι οποίοι εξαντλούν τους μύες τους κατά τη διάρκεια έντονης προπόνησης.

Τα σημεία στα οποία θα πρέπει να δίνεται έμφαση από όσους παθαίνουν συχνά κράμπες είναι:

  • Επαρκής ενυδάτωση.

  • Ισορροπημένη διατροφή και κάλυψη αναγκών σε όλα τα θρεπτικά συστατικά.

  • Ξεκούραση των μυών και stretching.

  • Συμβουλή γιατρού εάν οι κράμπες είναι συχνές και συνοδεύονται και από συμπτώματα όπως η ερυθρότητα του δέρματος.

16 Νοεμβρίου 2015

Μία επαναστατική και καινοτόμα ανακάλυψη έκαναν μία ομάδα απο επιστήμονες στην Αυστραλία και συγκεκριμένα απο το Πανεπιστήμιο Wollogong, οι οποίοι δημιούργησαν ένα είδος στυλό που τους επιτρέπει να «σχεδιάσουν» νέο ιστό.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν 3D εκτυπωτή χειρός που ονομάζεται BioPen και χρησιμοποιείται για την αποκατάσταση του ιστού των οστών. To Bio-Pen μπορεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο θα επουλώνονται οι ιστοί στο μέλλον.
Σήμερα υπάρχουν τεχνικές οι οποίες χρησιμοποιούν βλαστοκύτταρα υπο μοφή ενέσιμων προιόντων και αποκαθιστούν βλάβες σε διάφορους ιστούς.To bio-pen αποτελεί εξέλιξη των τεχνικών που χρησιμοποιούν βλαστοκύτταρα.

Πιό συγκεκριμένα το BioPen αποτελεί ένα βιοπολυμερές που περιέχει ζωντανά κύτταρα(stem cells) τα οποία αναμιγνύονται με εκχύλισμα φυκιών και «γεμίζουν» τον ιστό στα σημεία του σώματος που έχουν υποστεί βλάβη.maxresdefault

Το μείγμα στεγνώνει με τη χρήση υπεριώδους φωτός και έτσι αρχίζουν να δημιουργούνται στρώματα από κύτταρα, που καλύπτονται από ένα στρώμα προστατευτικής γέλης.

Όταν το μείγμα στεγνώσει, τα κύτταρα πολλαπλασιάζονται και συνδέονται με τα κύτταρα του υγιούς ιστού.Αυτη η θεραπεία μπορεί να είναι κατάλληλη στο μέλλον για την άμεση επισκευή των κατεστραμμένων ιστών ως αποτέλεσμα κάκωσης.
Μάλιστα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι θα μειώσει και τον χρόνο της ανάρρωσης μετά από ατυχήματα και πως θα αυξήσει το ποσοστό επιτυχίας των χειρουργικών επεμβάσεων, ακριβώς επειδή τα κύτταρα ενώνονται με εκείνα που υπάρχουν ήδη στον οργανισμό – γεγονός που μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο απόρριψης από τον οργανισμό.
Αποτελεί επανάσταση στον τομέα της σύγχρονης ιατρικής.Το Bio-Pen βρίσκεται στο στάδιο των κλινικών δοκιμών (στο νοσοκομείο St Vincent’s Hospital στην Μελβούρνη),οι επιστήμονες του οποίου και πιστεύουν οτι θα ολοκληρωθεί μέσα στην επόμενη πενταετία.
Το κυριότερο πλεονέκτημα του Bio-Pen είναι η συμβολή αυτου στην ταχύτερη αποκατάσταση των ασθενών καθώς λειτουργεί όπως οι 3D εκτυπωτές που χρησιμοποιούνται για τη βιο-εκτύπωση οργάνων του ανθρώπινου οργανισμού.BioPen-in-action-798x350
Επειδή όμως όλα τα ωραία συνήθως επισκιάζονται απο κάτι έτσι και στην περίπτωση του Bio-Pen πιστεύεται οτι το υψηλό κόστος παραγωγής του,θα αντιμετωπίστει δυσκολα απο τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ιδιωτικούς παρόχους ιατρικών υπηρεσιών.

Posted in Blog
30 Αυγούστου 2015

Το αγελαδινό γάλα είναι μία τροφή που συνδέεται παραδοσιακά απο τους ανθρώπους με την υγεία.Το γεγονός όμως οτι το ανθρώπινο είδος αποτελεί το μοναδικό θηλαστικό που καταναλώνει γάλα στην ενήλικο ζωή δεν μπορεσε ποτέ να απαντηθεί με σαφήνεια.

Τα τελευταία χρόνια συναντάμε πολλά δημοσιεύματα που αμφισβητούν τη θρεπτική αξία του γάλατος στους ενήλικες και οι γνώμες των επιστημόνων πλέον διχάζονται, για το κατά πόσο ένας ενήλικας πρέπει να συμπεριλαμβάνει καθημερινά στη διατροφή του το γάλα.

Το γάλα είναι σίγουρα μια πολύτιμη τροφή για τα παιδιά, είναι η πρώτη τροφή που χρειάζεται ο άνθρωπος από την ώρα που θα γεννηθεί και φυσικά τα οφέλη του μητρικού γάλακτος δεν επιδέχονται αμφισβήτησης.Η συνέχεια βέβαια αυτής της διατροφής στα παιδιά,επιβάλει το μητρικό γάλα να αντικατασταθεί από αγελαδινό ή άλλο.

Δεν έχει περισσότερο νόημα για τους ανθρώπους να καταναλώνουν το μητρικό γάλα αγελάδων απ’ό,τι να καταναλώσουν το μητρικό γάλα αρουραίων, γατών,σκυλιών, καμηλοπαρδάλεων, ή οποιουδήποτε άλλου θηλαστικού. Η φύση δημιούργησε το ανθρώπινο μητρικό γάλα για τα μωρά, το μητρικό γάλα των αγελάδων για τα μοσχαράκια, και ούτω καθ’εξής.

Ο άνθρωπος λοιπόν, είναι το μόνο θηλαστικό που συνεχίζει να καταναλώνει γάλα και μετά την περίοδο του θηλασμού του κι αυτό, γιατί επιγραμματικά το γάλα προσδίδει ασβέστιο και βιταμίνες στον οργανισμό. Ο θόρυβος όμως που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια για την πρόσληψη γάλατος από ενήλικες, οφείλεται στο γεγονός ότι στο δυτικό κόσμο, πολύ συχνά λαμβάνεται από τους ανθρώπους περισσότερο γάλα από όσο τους είναι αναγκαίο.

Ας δούμε όμως κάποιες επιδημιολογικές μελέτες για την συσχέτηση της λήψης γάλακτοκομικών προιόντων και της οστεοπόρωσης.images38FYVQE2

Τα γαλακτοκομικά προιόντα ως γνωστόν δεν αποτελούν μέρος της διατροφής στην Κίνα,την Ιαπωνία,το Βιετνάμ και την Ταυλάνδη, ωστόσο οι κάτοικοι των χωρών αυτών έχουν ένα απο τα χαμηλότερα ποσοστά οστεοπόρωσης και καταγμάτων των οστών σε όλον τον κόσμο.(Hegsted,Κατάγματα,ασβέστιο και σύγχρονη διατροφη.AJCN 74(2001):571-73).

Στην αντίπερα όχθη οι μεγαλύτεροι καταναλωτές γάλακτος στον κόσμο (Αυστραλία,Νέα Ζηλανδία,Βόρεια Αμερική και Δυτική Ευρώπη) έχουν την υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης οστεοπόρωσης και καταγμάτων.

(Feκanich,D.,Willett,W et ai.»Γάλα διαιτητικού ασβεστίου και κατάγματα στις γυναίκες.12ετή μελέτη προγνώσεων».AJPH 87(1997):992-7).

Το παραπάνω διαπιστώθηκε και απο ,σύμφωνα με τις οποίες οι ερευνητές στο πανεπιστήμιο Yale κατέληξαν ότι οι χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά οστεοπόρωσης «συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Σουηδίας, και της Φινλανδίας» είναι εκείνες στις οποίες οι άνθρωποι καταναλώνουν το περισσότερο κρέας, γάλα, και άλλα ζωικά τρόφιμα. Αυτή η μελέτη επίσης έδειξε ότι αφρικανικοί Αμερικανοί, που καταναλώνουν, κατά μέσον όρο, περισσότερα από 1.000 mg ασβεστίου ανά ημέρα, είναι εννέα φορές πιθανότερο να πάθουν σπασίμο των ισχίων από ότι είναι οι νοτιοαφρικανικοί Μαύροι,των οποίων η καθημερινή πρόσληψη ασβεστίου είναι μόνο 196 mg. Λέει ο McDougall, «οι άνθρωποι που καταναλώνουν περισσότερο ασβέστιο έχουν τα πιό αδύνατα κόκκαλα και τα υψηλότερα ποσοστά οστεοπόρωσης. Μόνο σε εκείνες τις περιοχές όπου το ασβέστιο και η πρωτεΐνη τρώγονται σε σχετικά υψηλές ποσότητες υπάρχει ανεπάρκεια ασβεστίου των οστών, λόγω της υπερβολής της ζωικής πρωτεΐνης.»

Μια άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό της κλινικής διατροφής (2000) εξέτασε όλους τους τομείς της διατροφής και της υγείας των οστών και διαπίστωσε ότι η μεγάλη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών έχουν θετικές επιπτώσεις στην υγεία των οστών ενώ η κατανάλωση γαλακτοκομικών όχι. Τέτοια συμπεράσματα δεν εκπλήσσουν τους διατροφικούς ερευνητές: Σύμφωνα με τον Δρ Neal Barnard, συγραφέα του βιβλίου Turn Off the Fat Genes (Σταματήστε τα γονίδια του πάχους 2001) και διάφορα άλλα βιβλία για την διατροφή και την υγεία, η απορρόφηση ασβεστίου από τα λαχανικά είναι εξ ίσου καλή ή και καλύτερη από αυτή του γάλακτος. Η απορρόφηση ασβεστίου από το γάλα είναι περίπου 30 τοις εκατό, ενώ τα ποσοστά απορρόφησης απο το μπρόκολο, τα λαχανάκια Βρυξελλών, το σινάπι, τις ρέβες, το κατσαρό λάχανο, και μερικά άλλα φυλλώδη πράσινα λαχανικά κυμαίνονται απο 40 έως 64 τοις εκατό.

Ο διατροφολόγος ερευνητής Robert P. Heaney διαπίστωσε ότι καθώς η κατανάλωση πρωτεΐνης αυξάνεται, εξ ίσου αυξάνεται το ποσό ασβεστίου που χάνεται στα ούρα (περιοδικό της αμερικανικής διαιτητικής ένωσης, 1993): «Αυτή η επίδραση έχει τεκμηριωθεί σε διάφορα διαφορετικά σχέδια μελέτης για περισσότερο από 70 χρόνια,» γράφει, προσθέτοντας, » η καθαρή επίδραση είναι τέτοια που εάν η πρωτεϊνική εισαγωγή διπλασιάζεται χωρίς μεταβαλλόμενη λήψη άλλων θρεπτικών ουσιών,η ουρική περιεκτικότητα σε ασβέστιο αυξάνεται κατά περίπου 50 τοις εκατό.» Τα εθνικά ιδρύματα μελέτης υγείας από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό της κλινικής διατροφής (2001), βρήκαν ότι «Οι γυναίκες που έφαγαν το μεγαλύτερο μέρος της πρωτεΐνης τους από ζωικές πηγές είχαν τρεις φορές το ποσοστό απώλειας κόκκαλων και 3,7 φορές το ποσοστό σπασιμάτων ισχίων των γυναικών που έφαγαν το μεγαλύτερο μέρος της πρωτεΐνης τους από φυτικές πηγές.» Αν και οι ερευνητές έλαβαν υπ’οψιν » όλα όσα σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτή τη σχέση,αυτό δεν άλλαξε τα αποτελέσματα.» Το συμπέρασμα της μελέτης: «Η αύξηση της φυτικής και η μείωση της ζωικής πρωτεϊνικής πρόσληψης μπορούν να μειώσουν την απώλεια οστών και τον κίνδυνο σπασίματος ισχίων.» Ο αριθμός των Αμερικανών που έχουν διαγνωστεί με οστεοπόρωση αυξήθηκε στο 55% απο το1995 έως το 2006 σύμφωνα με το Αμερικάνικο Υπουργείο Υγείας και Ανθρώπινων Υπηρεσιών, ενώ ο Οργανισμός για την Υγεία Έρευνας και ποιότητας του υπουργείου διατύπωσε πως»Τα οστεοπορωτικά κατάγματα αυξάνονται δραματικά».

Μία ανασκόπηση 58 μελετών έδειξε πως δεν υπάρχει καμία συσχέτηση μεταξύ των επιπέδων πρόληψης ασβεστίου του γάλακτος και της υγείας των οστών.A.J.et al,Γαλακτοκομικά προιόντα υγείας σε παιδιά και ενήλικες:Μιά επαναξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων

.Pediatrics 115(2005):743-43.News Online «Συμβατική σοφία για το γάλα questionated»,Mar 7,2005.

Η μελέτη ορόσημο του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ για την υγεία των νοσοκόμων, που παρακολούθησε 78.000 γυναίκες κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 12 ετών, διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που κατανάλωσαν το περισσότερο ασβέστιο από τα γαλακτοκομικά τρόφιμα έσπασαν περισσότερα κόκκαλα από εκείνες που έπιναν σπάνια γάλα.Πιό συγκεκριμένα η έρευνα οδήγησε στο ακόλουθο συμπέρασμα: Οι γυναίκες που έπιναν δύο ή περισσότερα ποτήρια γάλα την ημέρα είχαν περισσότερα κατάγματα απο εκείνες που έπιναν λιγότερο απο ένα ποτήρι την εβδομάδα.

Fekanich,D.,Willett,W et ai. «Γάλα διαιτητικού ασβεστίου και κατάγματα στις γυναίκες.12ετή μελέτη προγνώσεων».AJPH 87(1997):992-7.

Συνοψίζοντας αυτήν την μελέτη, η Lunar Osteoporosis Update (Νοέμβριος 1997) εξήγησε: «Αυτός ο αυξανόμενος κίνδυνος σπασίματος ισχίων συνδέθηκε με το γαλακτοκομικό ασβέστιο.Εάν αυτό ήταν ένα οποιοσδήποτε άλλο πράγμα εκτός από το γάλα, το οποίο τόσο επιθετικά έχει προωθηθεί από τα γαλακτοκομικά συμφέροντα, αναμφισβήτητα θα θεωρούταν σημαντικός παράγοντας κινδύνου.»

Φαίνεται λοιπόν ότι τα επιχειρήματα υπέρ της κατανάλωσης γάλακτος μάλλον είναι σαθρά. Παρότι το γάλα είναι καλή πηγή πρωτεΐνης, ασβεστίου και βιταμίνης D, υπάρχουν και άλλες τροφές που αποτελούν επίσης καλές πηγές των συγκεκριμένων θρεπτικών στοιχείων. Επιπλέον, δεν υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις σχετικά με το ότι η κατανάλωση γάλακτος μειώνει πραγματικά τα κατάγματα των οστών ενώ η μεγάλη κατανάλωσή του μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία ( λόγω δυσαπορρόφηση σιδήρου) και πιθανώς συμβάλλει και στην παχυσαρκία, λένε τώρα αρκετοί ειδικοί.imagesIXV175QR

Posted in Blog
14 Ιουλίου 2015

Ως οσφυαλγία χαρακτηρίζεται κάθε πόνος στην οσφύ (μέση), ανεξάρτητα από την αιτία που τον προκαλεί.Η καλή στάση σώματος είναι το κλειδί της ανακούφισης. Πάντα πρέπει να διατηρείται η φυσιολογική λόρδωση(η προς τα εμπρός βύθιση) της οσφυικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.
Με τις ακόλουθες οδηγίες μπορείτε να διορθώσετε τη στάση του σώματος σας και να αποφύγετε τις κινήσεις, οι οποίες προκαλούν την οσφυαλγία.
Όταν κάθεστε
  • Πρέπει να αποφεύγετε την καθιστή θέση, όσον είναι δυνατόν, ή να κάθεστε για σύντομα χρονικά διαστήματα.
  • Πρέπει να διατηρείται στην καθιστή θέση, η λόρδωση, τοποθετώντας ένα μαξιλάρι, ιδιαίτερα όταν κάθεστε στο αυτοκίνητο ή σε βαθιές πολυθρόνες.
  • Πρέπει να διαλέγετε να κάθεστε σε σκληρές, ψηλές καρέκλες, με ευθειασμένη πλάτη, όπως είναι οι καρέκλες κουζίνας.
  • Πρέπει να αποφεύγεται το κάθισμα σε χαμηλές, μαλακές και βαθιές καρέκλες, γιατί έτσι η λόρδωση μειώνεται.
  • Όταν σηκώνεστε από ένα κάθισμα πρέπει να διατηρείται η λόρδωση. Μεταφερθείτε προς το εμπρός μέρος του καθίσματος και σηκωθείτε ευθειάζοντας τα πόδια, αποφεύγοντας να κάμψετε τον κορμό προς τα εμπρός.
  • Η κοινή καθιστική στάση διατηρεί ή χειροτερεύει τον πόνο στη μέση.
Ορθοστασία

Όταν χρειάζεται να σταθούμε όρθιοι για πολλή ώρα (κάτι που είναι καλύτερα να αποφεύγουμε), φροντίζουμε να εναλλάσσουμε το βάρος μας, πότε στο αριστερό και πότε στο δεξί πόδι.

Όταν οδηγείτε

 

  • Όταν βρίσκεστε στο οξύ στάδιο της οσφυαλγίας πρέπει να οδηγείτε όσο το δυνατόν λιγότερο. Είναι καλύτερο να είστε συνεπιβάτης.
  • Όταν οδηγείτε, το κάθισμα πρέπει να είναι αρκετά κοντά στα πετάλια, επιτρέποντας να διατηρείται η λόρδωση. Αν σε αυτή τη θέση το επίπεδο των ισχίων είναι πιο κάτω από τα γόνατα, μπορεί να ανυψώσετε τον εαυτό σας, πάνω σε ένα μαξιλάρι.

Κάμπτοντας προς τα εμπρός

 

  • Σε οξεία οσφυαλγία πρέπει να αποφεύγετε να σκύβετε εμπρός.
  • Οταν πρέπει να χαμηλώσουμε το ύψος του κορμού μας αυτο να γίνεται πάντα με λυσισμένα γόνατα.

Ανύψωση αντικειμένων

  • Κατά τη διάρκεια της οξείας οσφυαλγίας απαγορεύεται να σηκώνετε αντικείμενα.
  • Αν αυτό δεν είναι δυνατόν, δεν πρέπει να σηκώνετε αντικείμενα πάνω από 15 κιλά.
  • Πρέπει να χρησιμοποιείται ο σωστός τρόπος ανύψωσης.Κάθε φορά που σηκώνουμε κάτι πρέπει να νιώθουμε το βάρος του στους μεγάλους μυς των μηρών και όχι στη μέση.
  • Σταθείτε πολύ κοντά στο αντικείμενο, κάμψετε τα γόνατα και διατηρήστε τον κορμό ευθύ, κρατήστε σταθερά το αντικείμενο κοντά στο σώμα σας και ανυψώστε το σταδιακά και όχι με ένα απότομο τίναγμα.
  • Αν το αντικείμενο που θέλουμε να σηκώσουμε είναι αριστερά ή δεξιά μας, στρέφουμε όλο το σώμα μας ώστε να είμαστε σε ευθεία μαζί του αποφεύγοντας τις έντονες περιστροφές της μέσης.
Στο κρεβάτι
  • Ένα καλό σταθερό στήριγμα είναι συνήθως το επιθυμητό όταν ξαπλώνετε. Αν το κρεβάτι βουλιάζει πρεπει να υποστηριχθεί με κάποιο τρόπο στο σημείο μεταξύ του στρώματος και της βάσης του κρεβατιού.
  • Είναι προτιμότερο να κοιμόμαστε στο πλάι, με τα δυο χέρια μπροστά και τα γόνατα ελαφρώς λυγισμένα.
  • Η μέση μας ξεκουράζεται περισσότερο αν, όταν ξαπλώνουμε με την πλάτη, έχουμε ένα μέτριο μαξιλάρι κάτω από τα γόνατά μας.
  • Αποφεύγουμε να κοιμόμαστε με τα χέρια μας τεντωμένα πάνω από το κεφάλι.
  • Χρησιμοποιείτε κάποιο ρολό σαν υποστήριγμα της μέσης. Μια τυλιγμένη πετσέτα, γύρω από τη μέση και δεμένη μπροστά, είναι συνήθως αρκετή.
  • Όταν σηκώνεστε από το κρεβάτι πρέπει να διατηρείτε τη λόρδωση. Γυρίστε προς τη μία πλευρά, λυγίστε τα γόνατα και τοποθετείστε τις πτέρνες έξω από την άκρη του κρεβατιού, ταυτόχρονα σηκωθείτε σπρώχνοντας τον εαυτό σας με τα χέρια, αποφεύγοντας να σκύψετε προς τα εμπρό
Γενικές οδηγίες:
  • Διατηρείστε το σωματικό σας βάρος σε φυσιολογικά επίπεδα.
  • Γυμναστείτε τακτικά. Η καλή φυσική κατάσταση αυξάνει την ευκινησία και βελτιώνει τη στάση του σώματος.
  • Σε όλες τις καθημερινές σας δραστηριότητες πάντα σκεφτείτε τρόπους κίνησης που να μην επιβαρύνουν τη μέση σας.
  • Χάνοντας τη λόρδωση της σπονδυλικής στήλης κατά την καθιστή θέση, προκαλείτε περαιτέρω ερεθισμό και επαναφέρετε τον πόνο.
  • Αποφύγετε την κάμψη του κορμού προς τα εμπρός, όπως όταν προσπαθείτε να πιάσετε τα δάκτυλα των ποδιών από όρθια θέση, γιατί επιβαρύνονται τα στηρικτικά στοιχεία της σπονδυλικής στήλης, οδηγώντας έτσι σε περαιτέρω βλάβη.
  • Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας για φαρμακευτική θεραπεία, κινησιοθεραπεία ή πιθανές εναλλακτικές θεραπείες.

 

 

 

 

 

 

2 Ιουλίου 2015

Το χαρακτηριστικό «κρακ» των δαχτύλων αποτελεί αφενός μεν μια ενοχλητική συνήθεια όταν γίνεται από κάποιον άλλον αφετέρου δε μία νευρική συνήθεια που μας προσφέρει ψευδαίσθηση ανακούφισης.

Ο λόγος που ακούγεται αυτός ο ήχος είναι γιατί όταν τραβάμε τα δάχτυλα μας, τότε το διάστημα στις αρθρώσεις μας μεγαλώνει. Συγκεκριμένα οι σύνδεσμοι ανάμεσα από τα οστά του ανθρώπινου οργανισμού περιέχουν υγρό και αέρια, όπως είναι το άζωτο και το διοξείδιο του άνθρακα. Όταν το υγρό αυτό βρίσκεται υπό πίεση, τη στιγμή δηλαδή που ασκείται πίεση στον σύνδεσμο, το αέριο απελευθερώνεται και ακούγεται αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος.

Είναι όμως η ανακουφιστική κατά τα άλλα κίνηση, επικίνδυνη για τον οργανισμό;
Σύμφωνα με έρευνες για μερικούς ανθρώπους η κίνηση αυτή είναι μία μια νευρική συνήθεια, ενώ σε άλλους προσφέρει ανακούφιση.

Ωστόσο το ερώτημα παραμένει: μπορεί να είναι επιβλαβής για την υγεία των αρθρώσεων αυτή η συνήθεια και αν ναι, ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες;

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία απόδειξη, ότι το «σπάσιμο» των δαχτύλων προκαλεί οποιαδήποτε βλάβη, όπως για παράδειγμα αρθρίτιδα στις αρθρώσεις.

Ωστόσο, στην ιατρική βιβλιογραφία είναι διαθέσιμα στοιχεία που αναφέρουν ότι ορισμένες ζημιές στις αρθρώσεις ενδεχομένων να συνδέονται με τις ρωγμές από τον τραυματισμό των συνδέσμων που περιβάλλουν την άρθρωση ή με την εξάρθρωση των τενόντων, καταστάσεις οι οποίες βέβαια βελτιώνονται με κάποια συντηρητική αγωγή.

Μια μελέτη διαπίστωσε μάλιστα, ότι μετά από πολλά χρόνια «σπασίματος» των δαχτύλων, οι αρθρώσεις μπορεί να προκαλέσουν μειωμένη δύναμη της λαβής σε σχέση με τους ανθρώπους που δε «σπάνε» τα δάχτυλά τους.

Μπορεί η συνήθεια αυτή να οδηγήσει σε αρθρίτιδα;

Δεν υπάρχουν στοιχεία μιας τέτοιας συνέπειας. Σε περιορισμένες μελέτες μάλιστα, που έγιναν, δεν υπήρξε καμία αλλαγή στην εμφάνιση της αρθρίτιδας μεταξύ ατόμων που είχαν την συνήθεια να «σπάνε» τα δάχτυλά τους και σε εκείνους που δεν το έκαναν.

Ως εκ τούτου, η κίνηση αυτή δεν συνιστάται, διότι μπορεί να προκαλέσει κάποια έστω και περιορισμένη ζημιά, αλλά δεν είναι μια ακραία συνήθεια, η οποία θα πρέπει απαραίτητα να αποφεύγεται.

Posted in Blog